شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : و : اگر نماز آيات با نمازهاى يوميّه در يك وقت اجتماع كردند مكلّف هركدام را كه بخواهد مىتواند اوّل بخواند و اگر وقت يكى از آن دو ضيق و ديگرى وسيع باشد البتّه نمازى كه وقتش ضيق است بايد مقدّم بدارد و اگر وقت هردو تنگ باشد نماز حاضره [ يوميّه ] مقدّم است . شارح ( ره ) مىفرماين : اگر نماز آيات در وقت يكى از نمازهاى يوميّه واجب شد از چهار حال خارج نيست : 1 - وقت هردو وسيع باشد : كه در اين صورت هركدام را بخواهد مىتواند اوّل و ديگرى را بعد بخواند . 2 - وقت يوميّه ضيق و آيات وسيع باشد : حكم در اين صورت آن است كه يوميّه را واجب است اوّل بخواند و بعد آيات را بجاى آورد . 3 - وقت يوميّه وسيع بوده و آيات ضيق باشد : كه در اين صورت ابتداء آيات را بايد بخواند بعد يوميّه را . 4 - وقت هردو ضيق باشد : كه در اين صورت لازم است ابتداء يوميّه را و بعد آيات را اداء كند زيرا اصالتا وقت تعلّق به يوميّه دارد و آيات بالعرض در اين وقت واجب شده سپس بعد از به جاى آوردن يوميّه اگر وقت آيات باقى بود آن را بعنوان اداء بخواند و در غير اين صورت ساقط است يعنى نه اداء واجبست و نه قضاء . البتّه مشروط به اينكه در تأخير هيچكدام تفريط نكرده باشد چه آن كه در صورت تفريط آيات را بايد قضاء نمايد . قوله : ما شاء منهما : ضمير در [ منهما ] به آيات و حاضرة راجع است .