قوله : مع سعة وقتيهما : يعنى وقت آيات و حاضرة . قوله : لانّ الوقت لها : ضمير در [ لها ] به حاضرة راجعست . قوله : صلّاها اداء : ضمير منصوبى به آيات راجعست . قوله : و الّا سقطت : يعنى و اگر پس از بجاى آوردن حاضرة وقت آيات باقى نباشد اصلش ساقط است يعنى نه بعنوان اداء واجب بوده و نه قضاء . قوله : ان لم يكن فرّط فى تأخير احديهما : ضمير در [ لم يكن ] به مكلّف راجعست و ضمير در [ احديهما ] به حاضره و آيات عود مىكند . قوله : و الّا فالاقوى وجوب القضاء : يعنى و امّا اگر در مضيّق شدن و سپس باقى نماندن وقت براى آيات تفريط كرده باشد لازمست پس از انجام نماز يوميّه قضاء نماز آيات را بجاى آورد . متن : ( و لا تصلى ) هذه الصلاة ( على الراحلة ) و إن كانت معقولة ( إلا لعذر ) كمرض ، و زمن يشق معهما النزول مشقة لا تتحمل عادة فتصلي على الراحلة حينئذ ( كغيرها من الفرائض ) . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ز : نماز آيات را روى مركب نمىتوان خواند مگر در صورت عذر همان طورى كه غير اين نماز از صلوات ديگر را در صورت وجود عذر ميتوان روى راحله خواند . بدون عذر نماز آيات را روى چهارپايان نمىتوان خواند اگرچه دست و پاهاى حيوان را بسته باشند ولى با بودن اعذارى چون مرض و زمين‌گير بودن بطورى كه اگر از حيوان بخواهد پائين بيايد و نمازش را بخواند متحمّل مشقّت طاقت‌فرسائى بايد بشود در اين صورت بوى اجازه