شارح ( ره ) مىفرماين : فرق بين افطار در اين دو روز واضح و آشكار است و آن اين استكه در عيد فطر براى اينكه قبل از ايّام ديگر را صائم بوده و بخاطر اينكه حتى الامكان در هيچيك از اجزاء روز شبيه به صائم نباشد استحباب در افطار قبل از خروج به نماز است ولى در عيد قربان اين حكمت نيست بلكه حكمت موجود در آن مقتضى است كه افطار بعد از نماز باشد و آن اين است كه افطار از گوشت قربانى مستحبّ است و محلّ ذبح آن هم بعد از نماز مىباشد لاجرم استحباب اكل بعد از نماز قرار مىگيرد . قوله : بفتح حرف المضارعة الخ : يعنى ضبط كلمه [ ان يطعم ] به ياء مفتوحه و سكون طاء و فتحه عين است كه مضارع طعم ( بكسر عين ) مىباشد از باب [ علم ، يعلم ] . قوله : بضمّ الهمزة و تشديد الياء الخ : يعنى ضبط كلمه [ اضحيّة ] به همزه مضمومه و ياء مشدّده است به معناى قربانى . قوله : للاتّباع : يعنى به جهت پيروى از معصوم عليه السّلام . قوله : و الفرق لايح : يعنى ظاهر . قوله : و ليكن الفطر فى الفطر : كلمه [ الفطر ] اوّلى بفتح فاء بوده يعنى افطار نمودن و دوّمى بكسر فاء به معناى عيد فطر مىباشد . قوله : و ما روى فيه شاذا الخ : اشاره است بحديث شريفى كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 114 به اين شرح نقل مىنمايد : محمّد بن يعقوب از حسين بن محمّد از حرانى از على بن محمّد النوفلى قال : قلت لابى الحسن عليه السّلام : انّى افطرت يوم الفطر على طين و تمر ، فقال لى : جمعت بركة و سنّة .