و در صيغه جمع مذكّر غائب از ماضى يك وجه ديگر جايز است و آن عبارتست از « حيوا » بتخفيف ياء همچون « رضوا » . و صيغه امر حاضرش « احى » مانند « ارض » مىباشد . و مفرد مذكّر غائب از باب افعالش « احيى ، يحيى » همچون « اعطى ، يعطي » مىباشد . و مفرد مذكّر غائب از باب مفاعله‌اش « حايا ، يحائى ، محاياة » است چنانچه از باب استفعالش « استحيى ، يستحيى ، استحياء » مىباشد . و برخى از عرب مىگويند : استحى ، يستحي ، استحاءا . و اين جهتش كثرت استعمال است همانطوريكه در « لا ادرى » ياء را بطور كثرت انداخته و مىگويند لا ادر ( نمىدانم ) . متن : الخامس المعتلّ الفاء و اللّام و يقال له اللّفيف المفروق ، فتقول : وقى كرمى ، يقي ، يقيان ، يقون الى آخر . و الامر منه : ق ، فيصير على حرف واحد و يلزمه الهاء فى الوقف نحو قه و تقول فى التّأكيد : قينّ ، قيانّ ، قنّ ، قنّ ، قيانّ ، قينانّ . و بالخفيفة : قين ، قن ، قن . و تقول في وجى ، يوجى كرضى ، يرضى : ايج كارض .