عذاب اوست ؛ نظير آنچه كه در آيهء وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ كَما لَمْ يُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ « 1 » ، آمده است . خلاصهء سخن ايشان چنين است : « مراد از لعنت در آيه ، همان مسخ است ، و همچنين مراد از طمس ( محو ) چهره‌ها در آيه ، نوعى تصرّف الهى در جانهاست كه موجب تغيير طبيعت آنها از پذيرش حق به پيروى از باطل و دورى از حق در باب ايمان به خدا و نشانه‌هايى مىشود كه صدر آيه آن را تأييد مىكند : آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقاً لِما مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ . . . « 2 » ؛ و محو چهره‌هاى باطنشان از حق به سوى باطل همان واژگون كردن قلبهايشان از هدايت به گمراهى است كه به ايمان به خدا و آياتش توفيق نمىيابند . لازمهء اين حقيقت ، يعنى محو چهره‌ها از معارف حقّهء دينى ، محو آنها از حقايق سعادت زندگى دنيا به همهء اقسامش مىباشد ؛ پس محروم از سعادت دينى ، از سعادت دنيا هم محروم است . هرچند كه به‌واسطهء آن احساس نكند كه آن فريب و مكر است .

--> ( 1 ) - انعام ( 6 ) آيهء 110 : و دلها و ديدگانشان را برمىگردانيم [ در نتيجه به آيات ما ايمان نمىآورند ] چنان كه نخستين بار به آن ايمان نياوردند . و آنان را رها مىكنيم تا در طغيانشان سرگردان بمانند . ( 2 ) - نساء ( 4 ) آيهء 47 : به آنچه فروفرستاديم و تصديق‌كنندهء همان چيزى است كه با شماست ، ايمان بياوريد ؛ پيش از آن كه محو كنيم .