دادن به وى است ؛ و محبّت بنده به خداوند تقرّب جستن به اوست . » اين معنا با مقدارى تفصيل همان نظر علّامه طباطبايى است . پس دوستى مردم نسبت به خداوند ترجيح دادن پروردگارشان بر هر چيز غير از او ، از چيزهايى كه نفس انسان به آن وابسته است - مثل مال ، مقام ، خاندان و غيره - است . اينها با أحدى از دشمنان خداوند دوستى نمىورزند ؛ و اگر با كسى دوستى مىورزند ، فقط با اولياى خدا با ولايت الهى دوستى مىورزند . امّا دوستى خداوند نسبت به آنها همان مبرّا نمودن آنها از هر ظلم و پاك نمودن آنها از هر آلودگى معنوى ، از قبيل كفر و فسق به واسطهء عصمت و يا آمرزش الهى به خاطر توبه است ؛ چون گناهان و ظلمها محبوب خداوند نيستند . چنان كه خداوند فرموده است : فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ « 1 » ؛ و اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ « 2 » ؛ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ « 3 » ؛ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ « 4 » ؛ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ « 5 » ؛ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ « 6 » ؛ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ « 7 » . در اين آيات همهء رذيلتهاى انسانى آمده است و هرگاه از انسان حضور محبّت خدايى به او زدوده شود به صفات مقابل آن ؛ يعنى فضايل توصيف مىشود ؛ چون انسان از دو حالت خارج نيست : فضيلت يا رذيلت ، اگر به يكى از آنها درآيد . دوستى و حبّى كه در حقيقت تنها وسيلهء ارتباط هر طالب به مطلوبش و هر مريد به مرادش مىباشد ، محبّ را به محبوبش مىكشاند تا آن را بيابد ؛ و نقص محبّ به واسطهء محبوب به كمال تبديل مىشود ؛ و هيچ مژده‌اى براى محبّ برتر از اين نيست كه به او مژده داده شود كه محبوبش او را دوست دارد . بندهء مخلص خداوند كه تنها او را دوست دارد ، هدفى جز اين ندارد كه خداوند او را دوست بدارد ، چنان كه او خداوند را دوست دارد ؛ و

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) آيهء 32 : قطعا خداوند كافران را دوست ندارد . ( 2 ) - همان ، آيهء 57 : و خداوند بيدادگران را دوست ندارد . ( 3 ) - اعراف ( 7 ) آيهء 31 : كه او اسرافكاران را دوست نمىدارد . ( 4 ) - مائده ( 5 ) آيهء 64 : و خدا مفسدان را دوست نمىدارد . ( 5 ) - همان ، آيهء 87 : كه خدا از حد گذرندگان را دوست نمىدارد . ( 6 ) - نحل ( 16 ) آيهء 23 : و او گردنكشان را دوست نمىدارد . ( 7 ) - انفال ( 8 ) آيهء 58 : زيرا خدا خائنان را دوست نمىدارد .