رسم را در پيش گيرد بلاد و مملكت او رو به پيشرفت فزون‌ترى گذارده و عزت و اقتدارش بيشتر مىگردد و براى او و مملكتش سودمندتر بوده و موجب مىشود حجاج بيشترى به اين سرزمين روى آورده و در آمد اهل‌مملكتش داراى وضع مطلوب‌ترى گردد . بارى ، اين اولين بار نيست كه آل‌سعود با حرمين شريفين و مردم آن درگير شدند و بر حجاز مسلط گشتند ، اينان پيش از اين نيز با مردم حجاز در افتاده و بر آن استيلا يافته بودند . در ابتداى ظهور وهابيت در نجد و پيشرفت و نفوذ اين مذهب ، سعودىها حجاز را مورد تاخت و تاز خود قرار داده ، و شرفا را از آن بيرون راندند ؛ لكن حكومت عثمانى محمد على پاشا ، والى مصر در آن روزگار و نيز سر سلسلهء ملوك كنونى اين ديار را تحريك نمود و او نيز سپاهى انبوه به فرماندهى فرزندش طوسون پاشا ، مجهز كرد و او را به قصد حجاز گسيل داشت تا وهابىها را تسليم كرده و حرمين را از دست آن‌ها آزاد سازد ، و اين امر در سال 1226 روى داد . فرمانرواى وهابىها در اين وقت « سعود ثانى » بود ، اما طوسون شكست خورد و نتوانست در برابر لشگر وهابىها مقاومت كند ؛ لذا محمد على پاشا ناگزير شد خود به سوى حجاز رود ، از حُسن تصادف ، سعود ثانى يعنى نيرومندترين امراى اين طائفه مُرد . پس از او عبداللَّه جانشين وى شد كه از نظر حكومت ضعيف بود . محمد على پاشا سعودىها را شكست داد و آن‌ها پى در پى شكست مىخوردند ؛ وقتى محمد على كاملًا بر سعودىها پيروز شد به مصر بازگشت . فرزند او « طوسون » صلحى با وهابىها منعقد ساخت و خود در اسكندريه از دنيا رفت ،