ابن شاكر خبر درست آن است كه امام على عليه السلام او را كشته است . « 1 » حارث برادر مرحب نيز به دست امام به هلاكت رسيد ، پس از او ، عامر يهودى به مبارزه آمد كه امام او را نيز كشت . « 2 » در اين جنگ پانزده نفر از مسلمانان به شهادت رسيدند . « 3 » توجه به دو رخداد كوچك ، اما با ارزش در طى فتح خيبر مناسب مىنمايد . در جريان حملهء به قلعهء ناعم كه در حصن نطاة بوده ، آمده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : تا پيش از دستور او كسى جنگ را آغاز نكند . على رغم اين دستور ، مردى از قبيلهء اشجع بر يك يهودى حمله كرد و در نهايت به دست مرحب يهودى كشته شد . به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم خبر دادند كه فلان شخص شهيد شد . حضرت فرمود : آيا پس از آن كه من از جنگ نهى كردم ؟ گفتند : آرى ، فرمود : بهشت بر گناهكار روا نيست . « 4 » در نقلى ديگر آمده كه در جريان حصار ، غلامى حبشى از يهوديان به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ملحق شده ، اسلام را پذيرفت . او چوپان گوسفندانى بود و پس از مسلمان شدن گفت كه اين گوسفندان امانت در دست من بوده‌اند ، حضرت فرمود تا آنها را به سوى صاحبش براند و باز گردد . « 5 » پس از خاتمهء جنگ غنايم به دست آمده از جنگ ميان مسلمانان تقسيم شده و خُمْس آن براى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم باقى ماند . يهوديان خيبر بر اساس قراردادى پذيرفتند تا بر روى زمين كار كرده به نخلها برسند . بدين ترتيب منطقهء مزبور در دست خيبريان باقى مانده و سالانه موظف شدند تا مقدارى از محصول خود را به مدينه بفرستد . پس از آن كه طبق قرارداد مزبور نيمى از محصول در اختيار يهود قرار گرفت ، برخى از مسلمانان به زراعت و سبزى كارى آنان تجاوز مىكردند ، يهوديان به حضرت شكايت كردند ، آن حضرت مردم را جمع كرده فرمودند : ما به جان و مال اينان پناه داده و معاهده بسته‌ايم ، همينطور در مورد زمينها نيز با آنان معاهده داريم و نمىتوانيم بيش از حقى كه داريم از آنان بگيريم ، به دنبال آن مسلمانان مجبور شدند تا براى گرفتن هر چيزى پول پرداخت كنند . « 6 » حصن كتيبه در تخميس اموال بر جاى مانده ، در سهم « الله » قرار گرفت و بدين ترتيب

--> ( 1 ) . عيون التواريخ ، ج 2 ، صص 267 - 266 ؛ سبل الهدى والرشاد ، ج 5 ، صص 198 - 197 ؛ روايت مسلم واحمدحنبل نيز چنين است كه امام على عليه السلام مرحب را كشته است نك : سبل الهدى ، ج 5 ، صص 200 - 197 ؛ و نيز نك : طبقات الكبرى ، ج 2 ، ص 112 ؛ المصنف ، ابن ابى شيبه ، ج 7 ، ص 393 ( 2 ) . عيون التواريخ ، ص 165 ( 3 ) . طبقات الكبرى ، ج 2 ، ص 107 ؛ المغازى ، ج 2 ، ص 669 ( 4 ) . المغازى ، ج 2 ، ص 649 ( 5 ) . همان ( 6 ) . المغازى ، ج 2 ، ص 691