اصولًا برخورد قرآن با مسيحيان ، جداى از انتقاد شديد نسبت به شرك ، آرام است . خداوند در آيهء 64 و آيات پس از آن بر فرهنگ توحيدى ابراهيم تكيه كرده از اهل كتاب مىخواهد كه « قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ ، بياييد از آن كلمه‌اى كه پذيرفتهء ما و شماست پيروى كنيم : آن كه جز خداى رانپرستيم و هيچ چيز را شريك او نسازيم و بعضى از ما بعضى ديگر را سواى خدا به پرستش نگيرد » . مسيحيان و يهوديان ابراهيم را متعلق به خود مىدانستند و خداوند مىفرمايد : « چرا دربارهء ابراهيم مجادله مىكنيد در حالى كه تورات و انجيل بعد از او نازل شده است ؟ « ابراهيم نه يهودى بود ، نه نصرانى ، بلكه حنيفى مسلمان بود و از مشركان نبود . نزديك‌ترين كسان به ابراهيم همانا پيروان او و اين پيامبر و مؤمنان هستند » بنابراين برخورد قرآن در تأكيد بر توحيد خالص ، و اخلاص محض نسبت به خداوند است . اين پيام قرآن در اين مقطع براى اهل كتاب بويژه مسيحيان است . در آيهء 69 از تمايل اهل كتاب براى باز گرداندن مؤمنان به گمراهى سخن مىگويد ؛ آنگاه به آنان مىگويد چرا حق را كتمان كرده و آن را به باطل مىآميزند در حالى كه مىدانند حق كدام است . شيوهء اهل كتاب براى گمراه ساختن مؤمنان اين بوده كه صبحگاهان به آيات نازل شده ايمان آورند و پايان روز انكار كنند . به اين شيوه ، به اصطلاح نشان مىدادند كه آنان منطقىاند زيرا پس از باور آيات و تأمل كافى ، نادرستى آنها را دريافته‌اند ! خداوند اين روش را از گروهى از اهل كتاب نقل مىكند . در نقلهاى تاريخى گفته‌اند كه گروهى از احبار يهود خواستند چنين كنند تا به هر روى مسلمانان به شك بيفتند . « 1 » البته همهء اهل كتاب يك دست نبوده‌اند خداوند در آيهء 75 از امانتدارى برخى از اهل كتاب در برابر تمايل برخى ديگر به خيانت ياد مىكند . برخى گفته‌اند كه آيه

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 2 ، ص 460