خانهء آن حضرت آمده و همه گريه مىكردند . اينها كه زنان انصار بودند به قصد عزادارى براى حمزه و آرامش بخشيدن به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه علاقمند به حمزه بود ، آمده بودند . بعدها نيز زنان انصار هرگاه به عزدارى مىنشستند نخست از حمزه شروع مىكردند . « 1 » شاعران انصار نيز اشعار فراوانى در رثاى حمزه سرودند كه ابن اسحاق آنها را نقل كرده است . « 2 » سى نفر از مسلمانان زخمى بودند كه در خانه‌هاى خود مانده و ديگران مداوايشان مىكردند . در اين فضا منافقان و يهود به ملامت مسلمانان پرداختند . عبد الله بن ابَىّ كه فرزندش در احد مجروح شده بود مىگفت : محمد صلى الله عليه و آله و سلم سخن مرا رها كرد و سخن جوانان را پذيرفت . با اين حال ، وى براى حفظ برتريش و نيز حفظ جايگاهى كه در مسجد داشت ، در حضور رسول خدا برخاست و گفت : مسرورم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ميان شماست ، او ر اطاعت كنيد و ياريش دهيد . اما به دليل خباثتى كه در احد از خود نشان داده بود مردم فرياد زدند : بنشين‌اى دشمن خدا ! ابوايوب ريش او را گرفت و عبادة بن صامت بر پشت گردنش زده و گفت تو درخور اين جايگاه نيستى « 3 » ! ابن اسحاق مىگويد : روز احد ، روز بلا ، مصيبت و امتحان بود كه خداوند مؤمنان و منافقان را شناساند ، منافقانى كه ايمان را نيز به زبان خويش جارى مىكردند و كفر را در قلب خويش پنهان مىداشتند و اين روز ، روزى بود كه خداوند به كسانى از اهل ولايت خويش كه اراده كرد شهادت را كرامت نمود . « 4 » واقعه‌اى كه از آن به عنوان غزوهء حمراء الاسد ياد شده ، تتمهء جنگ احد است . گفته‌اند : وقتى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به مدينه آمده خبرى به دستش رسيد كه مشركان ، از اين كه مدينه را رها كرده و به سوى مكه بازگشته‌اند ، پشيمان شده‌اند ؛ رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم دستور داد تا اصحابى كه در احد حضور داشته‌اند ، حتى مجروحانى كه توان راه رفتن دارند آمادهء رفتن به سوى مشركين شوند . آيهء 172 از سورهء آل عمران دربارهء اجابت فرمان رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم توسط اين افراد است كه حتى بعد از مجروح شدن ، دعوت خدا و رسول را پذيرفتند .

--> ( 1 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 3 ، ص 99 ؛ دلائل النبوة ، بيهقى ، ج 3 ، صص 301 - 216 ؛ المغازى ، ج 1 ، صص 317 - 316 ؛ طبقات الكبرى ، ج 1 ، ص 44 ( 2 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 3 ، صص 163 - 151 ( 3 ) . المغازى ، ج 1 ، ص 318 ( 4 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 3 ، ص 105 ؛ دلائل النبوة ، بيهقى ، ج 3 ، ص 274 ؛ وى عبارت فوق را از ديگران نقل كرده است .