به خدايى كه جز او معبودى نيست ! من علم غيب ندارم . خداوند مرا در امواتم پاداش ندهد و در زندگانم بركت ندهد اگر چنين چيزى به او گفته باشم . « 1 » سپس فرمود : و من ديوارى را كه ميان ما و عبد اللّه بن حسن به شراكت بود ، قسمت كردم . پس قسمت هموار و داراى آب در سمت او افتاد و قسمت سنگزار در سمت من . اگر غيب مىدانستم ، قسمت هموار و آب‌دار در سمت من مىافتاد و قسمت سنگزار در سمت او . و اما اينكه گفته است : من به او گفته‌ام : « او ظرف علم ما و مورد اعتماد ما و امين زندگان و مردگان ماست » ، پس خداوند مرا در امواتم پاداش ندهد و در زندگانم بركت ندهد اگر چيزى از اين سخن‌ها به او گفته باشم . « 2 » چنان‌كه ملاحظه مىشود ، در اين روايت ، حتى « علم غيب » و « ولايت تكوينى » هم از امام نفى شده و اين روايت نيز به حوزهء راويان قم مربوط است . از اينها ، درمىيابيم كه نگاه نويسنده به وضعيت كلامى قم از جامعيت برخوردار نيست .

--> ( 1 ) . احمد بن على قمى السلولى قال : « حدثنى احمد بن محمّد بن عيسى عن صفوان ، عن عنبسة بن مصعب ، قال : قال لى ابو عبد اللّه عليه السّلام : " أىّ شىء سمعت من ابى الخطاب ؟ " قال : سمعته يقول : انّك وضعت يدك على صدره و قلت له : عه و لا تنس او انّك تعلم الغيب و انّك قلت له : هو عيبة علمنا و موضع سرّنا ، امين على احيائنا و امواتنا . قال : " لا ، و اللّه ما مسّ شىء من جسدى جسده الّا يده و امّا قوله انّى قلت : اعلم الغيب ، فو اللّه الذى لا إله الا هو اما اعلم الغيب ، و لا آجرنى فى امواتى و لا بارك لى فى احيائى ان كنت قلت له . " ( همان ، ص 291 - 292 ، ش 515 . ) ( 2 ) . " و لقد قاسمت مع عبد اللّه بن الحسن حائطا بينى و بينه ، فاصابه السهل و الشرب و اصابنى الجبل ، فلو كنت اعلم الغيب لاصابنى السهل و الشرب و اصابه الجبل . و اما قوله انّى قلت له : هو عيبة علمنا و موضع سرّنا امين على احيائنا و امواتنا فلا آجرنى اللّه فى امواتى و لا بارك لى فى احيائى ان كنت قلت له شيئا من هذا قط . " ( همان )