ديوار شامى كعبه فروريخت و بخش‌هايى از ديوارهاى شرقى و غربى خراب شد . وقتى دومين سيل هم جريان يافت و آسيب ديوار غربى را افزون‌تر كرد ، تصميم بر آن شد كه باقيماندهء ساختمان كعبه را ويران سازند و آن را بر پايه‌هاى بناى آغازين آن در عهد ابراهيم ، نوسازى كنند و اين مهم در عصر سلطان مراد ، به سال 1039 ه . ( 1629 م ) سامان يافت . پس از بازسازى ، ستون‌هاى درون كعبه روكش طلا شد و سلطان سليمان درى سيمين به كعبه اهدا كرد كه آن را در جاى خود كارگذاشتند و كعبه را با دو پارچهء قرمز و سياه پوشاندند . گنبدهايى كه در سقف شبستانهاى مسجد ساختند ، مهمترين افزودهء عثمانيان بود . اين گنبدها از داخل با آرايه‌هاى زرّين و خوشنويسىهاى استوار تزيين شد . زمين پيرامون كعبه نيز با مرمر رنگين مفروش گرديد و منارهء مدرسهء سلطان سليمان به گلدسته‌هاى ششگانهء پيشين افزوده شد و شمار مناره‌ها به هفت رسيد . دورهء سعودى با افزايش روزافزون شمار حاجيان و زائران خانهء خدا ، نياز به توسعهء مسجد امرى ضرورى و بايسته مىنمود ؛ از اين‌رو ، به سال 1375 ه . ( 1955 م ) و در دورهء حكومت سعودى ، نوسازى ديگرى ، در چند مرحله آغاز شد . اين طرح شامل توسعهء مسعى ( محل سعى صفا و مروه ) و بخش جنوبى مسجدالحرام بود . در مرحلهء اوّل 1377 - 1378 ه . ( 1957 - 1958 م ) با آغاز عمليات توسعه ، گذرگاه عمومى كه از محلّ سعى مىگذشت بسته شد و پس از خاكبردارى و زيرسازى ، راهرو جديدى در دو طبقه احداث گرديد ، كه