سقوط طائف اختلاف ميان حسين و نجد در سال 1342 همچنان باقى بود ، چنان كه راه حج هم براى نجدىها مسدود . در اين وقت هواداران ابن سعود پيشنهاد كردند تا به طائف هجوم برده ، اگر بتوانند بر آن تسلط يابند ، در آن صورت مىتوانند بر سر حج با حسين به گفتگو بنشينند . به علاوه ، قادر خواهند بود تا جايگاه خود را برابر وى روشن كنند . چنان كه موقعيت آنان نسبت به حكومت انگليس كه هم‌پيمان حسين است نيز پس از اشغال طائف آشكار خواهد شد . حافظ وهبه « 1 » از بزرگ‌ترين مشاوران ابن سعود در نجد مىنويسد : عبدالعزيز هيچ گونه انديشه‌اى براى جنگ با حجاز و فتح آن تا سال 1923 نداشت ، زيرا اطمينان نداشت كه نيروهاى او بتوانند بر حجاز غلبه كنند . به علاوه ، از موضع بريتانيا در قبال اين مسأله آگاه نبود . در اين باره ، لازم بود هزار مرتبه در بارهء موضع بريتانيا بينديشد . همين امر بود كه او را وادار كرد تا در سال 1919 پس از ماجراى حمله به نيروهاى شريف در تربه ، حجاز را ترك كرده به نجد باز گردد . در حالى كه همان زمان هم قدرت پيشروى و تسلط بر طائف و مكه را داشت ، جز آن كه انگليس هشدار داده بود كه اگر قدم پيش بگذارد ، حركت او يك حركت دشمنانه تلقى شده و با آن برخورد خواهد شد .

--> ( 1 ) . جزيرة العرب فى القرن العشرين ، ص 250 .