مساعد بن مسعود مسعود در سال 1165 درگذشت و بلافاصله پس از وفات وى امارت فرزندش شريف مساعد بن مسعود اعلام شد . بيشتر اشراف و اعيان و در رأس آنان برادرزاده‌اش محمد بن عبداللَّه بن سعيد با او بيعت كردند در حالى كه دسته‌اى از آل بركات حاضر به قبول آن نشدند و به واى مر رفتند . شريف مساعد كسى را فرستاد تا آنان را راضى كند . از جملهء نمايندگان او يكى همين محمد بن عبداللَّه بود . زمانى كه مخالفان با نمايندگان وى در يك جا جمع شدند ، گفتند كه ما جز به امارت محمد بن عبداللَّه رضايت نمىدهيم . در اين وقت محمد از جمع نمايندگان خارج شد و به مخالفان پيوست تا حق خود را در امارت دنبال كند . بدين ترتيب ، شريف مساعد از همان روز نخست امارت گرفتار منازعات داخلى شد ، به طورى كه در نهايت منجر به جنگ‌هاى سختى در همان ماه‌هاى نخست امارت او شد . داستان از اين قرار بود كه محمد بن عبداللَّه با مخالفان ، راهى طائف شدند و به جذب برخى از قبايل از عتيبه پرداخته ، طائف را تصرّف كردند . سپس از آنجا راهى مكه شدند و در دقم الوبر در اواخر جمادى الثانى سال 1165 آماده نبرد با مساعد شدند . در اين سَمت ، عموى او مساعد با سپاه خود عازم جنگ شد . محمد براى فريب مساعد دستور داد تا بر سر كوه‌ها آتش روشن كنند تا سپاه مساعد تصور كند آنان هنوز در آن منطقه هستند . اما آنان حركت كرده از سمت محصب در بالاى مكه ، عازم مكه شدند . مساعد از اين مطلب آگاه شد و دو سپاه در منحنى نزديك معابده با يكديگر درگير شدند . در پايان اين جنگ ، محمد شكست خورد و دو طرف با يكديگر صلح كردند و اوضاع آرام شد . اين واقعه در نيمهء شعبان همان سال بود . در اين وقت مساعد نامه‌اى به دربار عثمانى نوشت و از آنان خواست تا او را تأييد كنند كه آنان هم فرمان تأييد را فرستادند . « 1 » در سال 1169 محمد بن عبداللَّه درگذشت و اين سبب شد تا كار مساعد استوارتر

--> ( 1 ) . إفادة الأنام ، خطى .