در خلافت مهدى ، امير مكه ، ابراهيم بن مهدى بود كه تا سال 161 ماند . بعد از وى ، جعفر بن سليمان تا سال 166 حكومت كرد و در اين سال ، بار ديگر محمد بن ابراهيم امام ، حاكم مكه شد . در خلافت هادى عباسى ، حاكم مكه عبيدالله بن قثم در سال 166 يا 167 بود . همهء اين واليان از اولاد عباس بوده و بيشتر آنان ، بر طائف و جده و برخى بر مدينه هم به طور همزمان حكومت مىكردند . « 1 » دومين قيام علوى به رغم فعاليت شديد عباسيان ، ريشهء تفكر علوى نخشكيد . سال 169 با حوادث جديدى كه علويان به راه انداختند آغاز شد . آنان حركت خود را از مدينه آغاز كردند ، جايى كه در گذشته ، تحت فشار بود و اكنون هم بيشتر . رهبرى اين حركت را حسين بن على بن حسن بن حسن بن حسن بن على بن ابىطالب بر عهده داشت . وى جز آنچه مىپوشيد و آن هم پوستينى با لباسى زير آن بود ، چيزى نداشت . يك بار بر مهدى عباسى وارد شد و او چهارصد هزار دينار به وى داد كه حسين تمامى آن را در بغداد و كوفه تقسيم كرد . « 2 » از شگفتىها آن كه در طول ربع قرن دو نفر از اولاد امام حسن عليه السلام رهبرى دو قيام را بر عهده داشتند و وارد اقدامى مخاطره‌آميز شدند ، در حالى كه جد آنان ، يعنى امام حسن عليه السلام به مسالمت جويى شناخته مىشد . از آن شگفت‌تر اين كه اين ماجراجويى در ميان اولاد على عليه السلام ديگر آرام و قرار نگرفته ، به دنبال هر حركت و نهضتى ، حركت ديگرى آغاز مىشد و تا نزديك روزگار ما كه اكنون مشغول نگارش تاريخ آن هستيم ، يكسره ادامه دارد . حسين بن على ، بعد از بيرون راندن حاكم مدينه ، دارالاماره را تصرف كرده ،

--> ( 1 ) . شفاء الغرام ، ج 2 ، ص 178 . ( 2 ) . البدايه والنهايه ، ج 10 ، ص 107 .