مانده ، يافت مىشود . بعدها همين دو دسته با توسعهء دامنهء فعاليتشان ، به‌عنوان شاعران شيعى و اموى شناخته مىشدند . از معروف‌ترين شاعران اين دوره ، كه برخى آموزه‌هاى شيعى در اشعارشان به چشم مىخورد ، مىتوان از فرزدق نام برد كه نزاع‌هاى ادبى او با همتاى امويش مشهور بود و همو است كه قصيدهء زيبايى در معرفى و ستايش امام زين العابدين عليه السّلام سرود « 1 » و نيز به كثيّر عزّه ، شاعر هم‌عصر امام باقر عليه السّلام « 2 » اشاره كرد كه اشعارى با مضامين شيعى مىسرود . در دورهء عباسى با تكامل و توسعهء نسبى فرهنگ تشيع ، سرايندگان بنام و توانمندى ظهور كردند كه با سروده‌هاى خود ، به ترويج مذهب تشيع و دفاع از آن برآمدند . از آن‌ميان مىبايد از كميت بن زيد اسدى ، « 3 » سيد بن اسماعيل حميرى « 4 » و دعبل بن على خزاعى « 5 » ياد كرد كه در سروده‌هاى خود به بيان آموزه‌هاى مذهب تشيع ، در مدح و ستايش پيشوايان آن همت گماردند . به همين‌گونه در عصر غيبت صغرى نيز شاعران شيعه مذهبى بودند كه با بيان آموزه‌هاى مذهب تشيع ، به ترويج و تبليغ آن يارى رساندند . يكى از اين شاعران بنام ، كه در اوايل غيبت صغرى مىزيست ابن رومى ، ابو الحسن على بن عباس است كه در سال 221 ق در بغداد زاده شد . در سبب انتساب او به رومى ، گفته شده است كه اصل او از روم بود و برخى معتقدند به جهت زيبايى چهره‌اش كه شباهت به روميان داشت ، وى را ابن رومى خوانده‌اند . « 6 » ابن رومى در نزد استادان ادب

--> ( 1 ) . ر . ك : امينى ، الغدير ، ج 3 ، ص 31 به نقل از كتاب عباس محمود عقاد . ( 2 ) . ر . ك : شيخو ، مجانى الادب ، ج 2 ، ص 184 . ( 3 ) . همان ، ص 226 . ( 4 ) . همان‌جا . ( 5 ) . همان‌جا . ( 6 ) . ر . ك : النديم ، الفهرست ، ص 235 و ياقوت حموى ، معجم الادباء ، ج 7 ، ص 45 .