وَهُوَ يُناديكَ يا رَبَّهُ ، امْ كَيْفَ يَرْجُو فَضْلَكَ فى عِتْقِهِ بااينكه تورا به‌پروردگارى بخواند ؟ يا چگونه ممكن است كه اميد فضل تو را در آزادى خويش داشته باشد مِنْها فَتَتْرُكُهُ فيها ، هَيْهاتَ ما ذلِكَ الْظَّنُ بِكَ ، وَلَا ولى تو او را به حال خود واگذارى ، چه بسيار از تو دور است و چنين گمانى به تو نيست و فضل الْمَعْرُوفُ مِنْ فَضْلِكَ ، وَلا مُشْبِهٌ لِما عامَلْتَ بِهِ تو اينسان معروف نيست و نه شباهت با رفتار تو نسبت به الْمُوَحِّدينَ مِنْ بِرِّكَ وَاحْسانِكَ ، فَبِالْيَقينِ اقْطَعُ لَوْ لا ما يگانه‌پرستان دارد با آن نيكى و احسانت كه نسبت بدانها دارى و من بطور قطع مىدانم كه حَكَمْتَ بِهِ مِنْ تَعْذيبِ جاحِديكَ ، وَقَضَيْتَ بِهِ مِنْ اگر فرمان تو در معذب ساختن منكرانت صادر نشده بود و حكم تو اخْلادِ مُعانِديكَ ، لَجَعَلْتَ الْنارَ كُلَّها بَرْداً وَسَلاماً ، به هميشه ماندن در عذاب براى دشمنانت در كار نبود حتماً آتش دوزخ را هر چه بود به تمامى سرد و وَما كانَ لِأَحَدٍ فيها مَقَرّاً وَلا مُقاماً ، لكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ سالم مىكردىو هيچكس در آن منزل و مأوا نداشت ، ولى تو اى خدايى كه تمام نامهايت اسْمآؤُكَ ، اقْسَمْتَ انْ تَمْلَأَها مِنَ الْكافِرينَ مِنَ الْجِنَّةِ مقدس است ، سوگند ياد كرده‌اى كه دوزخ را از كافران از پريان و وَالناسِ اجْمَعينَ ، وَانْ تُخَلِّدَ فيهَا الْمُعانِدينَ وَانْتَ آدميان پركنى ، و دشمنانت را براى هميشه در آن جاى دهى ، و تو جَلَّ ثَناؤُكَ ، قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَتَطَوَّلْتَ بِالْإِنْعامِ مُتَكَرّماً ، كه‌حمد ثنايت برجسته است در ابتداء بدون سابقه فرمودى و به اين انعام از روى بزرگوارى تفضل كردى