عَظْمى ، يا مَنْ بَدَءَ خَلْقى وَذِكْرى ، وَتَرْبِيَتى وَبِرّى استخوانم رحم كن ، اى كسى كه آغاز كردى به آفرينش من و به ياد من ، و بپرورشم و به احسان وَتَغْذِيَتى ، هَبْنى لِابْتِداءِ كَرَمِكَ ، وَسالِفِ بِرِّكَ بى ، يا و خوراك دادنم ، اكنون به‌همان بزرگوارى و كرم نخستت وسابقهء احسانى كه به من داشتى مرا ببخش اى الهى وَسَيِّدى وَرَبّى ، اتُراكَ مُعَذِّبى بِنارِكَ بَعْدَ معبود من و اى آقاى من و اى پروردگارم ، آيا تو به راستى چنانى كه مرا به آتش عذاب كنى پس از اينكه تَوْحيدِكَ ، وَبَعْدَ مَا انْطَوى عَلَيْهِ قَلْبى مِنْ مَعْرِفَتِكَ ، به يگانگيت اقرار دارم و دلم به نور معرفتت آباد گشته وَلَهِجَ بِهِ لِسانى مِنْ ذِكْرِكَ ، وَاعْتَقَدَهُ ضَميرى مِنْ حُبِّكَ و زبانم به ذكر تو گويا شده ، و نهادم به دوستى تو پيوند شده وَبَعْدَ صِدْقِ اعْتِرافى وَدُعائى خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ ، و پس از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانه‌ام به مقام بنده‌پرورى و ربوبيتت ؟ هَيْهاتَ انْتَ اكْرَمُ مِنْ انْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ ، اوْ تُبْعِدَ مَنْ بسيار دور است ! تو بزرگوارتر از آنىكه از نظر دوردارى كسىرا كه خود پروريده‌اى ، يا دور گردانى كسى را ادْنَيْتَهُ ، اوْ تُشَرِّدَ مَنْ آوَيْتَهُ ، اوْ تُسَلِّمَ الَى الْبَلاءِ مَنْ كَفَيْتَهُ كه خود نزديكش كرده ، يا تسليم بلا و گرفتارى كنى كسى را كه خود سرپرستى كرده وَرَحِمْتَهُ ، وَلَيْتَ شِعْرى يا سَيِّدى وَالهى وَمَوْلاىَ ! و به لطف پروريده‌اى ، و كاش مىدانستم اى آقا و معبود و مولايم اتُسَلِّطُ النارَ عَلى وُجُوهٍ خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ ساجِدَةً ، آيا چيره مىكنى آتش دوزخ را بر چهره‌هايى كه در برابر عظمتت به سجده افتاده ؟