وَمُواساتِكَ امامَكَ ، اذْ مَشى الَيْكَ وَأَنْتَ صَرِيعٌ فَقال : و مواساتت را در حق امامت ، هنگامى به خاك افتاده بودى ، آن حضرت بسويت آمد و فرمود : يَرْحَمُكَ اللَّهُ يا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجةَ وَقَرأَ فَمِنْهُمْ مَنْ خداوند رحمتت كند اى مسلم بن عوسجه و اين آيه را خواندند : بعض از آنان قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا لَعَنَ اللَّهُ شهيد شدند و بعض از آنها منتظر شهادتند و عهد خدا را تغيير نداده‌اند ، خدا لعنت كند المُشْتَرَكينَ فى قَتْلِكَ عَبْدَ اللَّهِ الْضَّبابى وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ شركت كنندگان در قتلت : عبداللَّه ضبابى و عبداللَّه بن خشكارَةَ الْبَجَلى . خشكاره بجلىّ را . السَّلامُ عَلى سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اْللَّهِ الْحَنَفىّ ، الْقائِلِ لِلْحُسَيْنِ سلام بر سعد بن عبداللَّه حنفى ، كه به امام حسين ( عليه السلام ) عرض كرد وَقَدْ اذِنَ لَهُ فىاْلإِنْصِرافِ : واللَّه لا نُخَلِّيكَ حتّى يَعْلَمَ اللَّهُ هنگامى كه به او اذن بازگشت داد : ترا رها نمىكنيم تا آنگاه كه خداوند مارا انّا قَدْ حَفِظْنَا غَيْبَةَ رَسُولِ اللَّه صلى الله عليه و آله فيكَ ، وَاللَّهِ لَوْ اعْلَمُ انّى حافظ و پاسدار دين و عترت پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله در قيام تو ببيند ، اگر من اقتَلُ ثُمَّ احْيى ، ثُمَّ احْرَقُ ثُمَّ اذْرى وَيُفعَلُ ذلكَ بى كشته شوم سپس زنده شوم و سوزانده شوم و بعد زنده شوم و هفتا بار اين سَبْعينَ مَرَّةٍ ما فارَقْتُكَ حَتّى الْقى حَمامى دُونَكَ ، چنين با من بكنند ، ترا ترك نكنم تا در برابرت جان سپارم ،