از دعاهاى آن حضرت در توصيف خداى عز و جل و تعظيم او ستايش خاص خدا نخستين ستوده و آخرين پرستيده شده و نزديكترين موجودات ، آن پديد آرنده‌اى كه ازليّت او ( و هميشگى بودنش ) معلوم نيست ( چون شروع نداشته ) و آغاز او انجام ندارد ( چون آغاز نداشته ) آنكه پيش از بود - بىآنكه آفريده شده باشد - بوده ، و در هر جا بىآنكه ديده شود موجود است ، آنكه بهر راز در گوشى نزديك است نه به نزديكى تن و مكان . هر ناديده‌اى نزدش عيان و آشكار ، و دلها در عظمتش حيران و سرگردان ، نه ديده‌ها پى بعظمتش برند ، و نه دلها با اينكه از آنها در حجاب است انكار شناسائيش توانند ، در دلها خود را بنمايد اما نه بدانسان كه پندارها او را محدود ساخته و اندازه گيرند ، و نه آنكه افكار دركش كنند . آنگاه از پيش خود نشانه‌اى براى برتريش بر هر ضدّ و مانند ، و هم شكل و مشابهى قرار داده ، پس يگانگيش نشانهء ربوبيت او است ، و مرگى كه گريبانگير خلق او مىشود گزارش دهنده‌اى از وضع آفرينش و قدرت او است . و همان آفريدنشان از قطره‌اى نطفه - در صورتى كه هيچ نبودند - دليلى است بر آنكه پس از نابوديشان آنها را دوباره بيافريند چنانچه نخستين بار آفريد .