و به « 1 » مطبوخ افتيمون طبع را « 2 » نرم بايد داشتن . و ترياك « 3 » فاروق بايد دادن . و جگر همان سگ ديوانه كه او را گزيده باشد ، خوردن سودمند است « 4 » . و اگر خواهند « 5 » كه بدانند « 6 » كه سگ ديوانه بوده است يا نه ، پاره‌اى « 7 » خمير « 8 » بر آن « 9 » موضع « 10 » كه سگ گزيده است « 11 » بمالند « 12 » ؛ اگر « 13 » سگان « 14 » نخورند « 15 » ، سگ « 16 » ديوانه « 17 » باشد و اگر به خورد خروس دهند « 18 » و بميرد ، سگ « 19 » ديوانه باشد . گزيدن عنكبوت : از « 20 » گزيدن او « 21 » بادها در شكم تولد كند « 22 » و نعوذ پديد آيد « 23 » . داروهاى كژدم گزيده در اين باب نافع است . و گرمابه « 24 » و « 25 » عرق آوردن نافع « 26 » است . و شونيز و سعد « 27 » و برگ سداب خشك در شراب آميخته سود دارد « 28 » . گزيدن هزارپاى : چهل « 29 » و چهارپاى دارد ، از هر جانبى « 30 » بيست و دو « 31 » . از گزيدن او دردى سوزنده پديد آيد « 32 » . نمك و سركه طلى كردن « 33 » نافع بود . دارويى كه بر خود طلى كنند و جانوران زهردار دور شوند و بگريزند مغز سر خرگوش با سركه و روغن زيت گداخته ، طلى كنند ؛ و حب البلسان « 34 » در روغن

--> ( 1 ) . م : - به . ( 2 ) . م : - طبع را . ( 3 ) . م : ترياق اربعه و ترياق . ( 4 ) . م : سود دارد و دواء الزراويح به غايت سودمند است . ( 5 ) . م : خواهد . ( 6 ) . م : بداند . ( 7 ) . م : قدرى . ( 8 ) . م : + را به . ( 9 ) . م : - بر آن . ( 10 ) . م : موضعى . ( 11 ) . م : باشد . ( 12 ) . م : بمالد و پيش ديگر سگ اندازد . ( 13 ) . م : بگيرد و . ( 14 ) . م : - سگان . ( 15 ) . م : نخورد . ( 16 ) . م : - سگ . ( 17 ) . م : + بوده . ( 18 ) . م : + بخورد . ( 19 ) . م : - سگ . ( 20 ) . م : - از . ( 21 ) . م : عنكبوت . ( 22 ) . م : شود . ( 23 ) . م : + و . ( 24 ) . س : ديگر مايه . ( 25 ) . س : - و . ( 26 ) . م : سودمند . ( 27 ) . سعد : به ضم اول ، نام دوايى است كه آن را به تركى تپلاق گويند و بهترين آن كوفى است . ( برهان قاطع ) ( 28 ) . م : سودمند است . ( 29 ) . م : او چهل . ( 30 ) . م : سو . ( 31 ) . م : + پاى دارد و . ( 32 ) . م : + و . ( 33 ) . م : كرده . ( 34 ) . س : حب اللسان .