ششم : ابداء زينت ظاهره حرام نيست ؛ و مراد اين است : درحالىكه زينت باشد ؛ و دلالت مىكند كه ابداء محل آن حرام نيست ؛ چون‌كه بدون محل ، زينت نيست . و اين دلالت دارد بر اين‌كه ابداء محل زينت ظاهره ، امرى مسلّم و مفروغ عنه است كه از اين جهت زينت در آن زينت ظاهره ناميده مىشود . و براى همين معنى ، قدماى مفسّرين مانند ابن عباس و غيره از ظاهر آن فهميده‌اند كه معناى ما ظَهَرَ مِنْها عدم حرمت ساختن وجه و كفّين و قدمين است ؛ و در اخبار صحيحهء اهل بيت عليهم السلام به اين معنى تصريح شده ، چنان كه ذكر آن خواهد آمد . هفتم : واجب است كه خمار را بر گريبان بزنند و خمار چيزى است كه سر را مىپوشاند و از دو طرف آويزان مىشود ؛ چنانچه در كتب لغت و كلمات مفسّرين تصريح شده ، مانند چارقد كه در اين عصر معمول و به زبان عربى « فوطه » مىنامند ؛ و مردان عرب نظير آن بر سر مىگذارند و كوفيهء مىنامند ؛ و اين دلالت مىكند بر اين‌كه رو و صورت امر نشده كه پوشيده شود ؛ زيرا كه خمار از دو طرف كه آويزان شده تا به سينه برسد ، قهرا صورت ظاهر مىگردد . هشتم : حرام است ظاهر ساختن زينتى كه زير خمار بر گريبان زده شده ، مگر براى شوهر و خويشاوندى كه در آيه مذكور شده‌اند ؛ چون‌كه مراد از نهى دوم كه بعد از زدن خمار بر گريبان ذكر شده ، نهى از ابداء سينه و شكم كه زير گريبان است مىباشد . خلاصه احكامى كه اين دو آيهء شريفه بر آن‌ها دلالت دارد ، اين است و از ظاهر آيه اين احكام مستفاد مىشود و محتاج به دليل ديگرى نيست و مفسرين تقريبا بر استفاده اين احكام از آيه متفق هستند . نهم : حرام است بر زنان به قصد ، معلوم كردن زينتى را كه اخفاء نمودند ؛ مانند پابند و غيره ، پا بر زمين بزنند . اقوال مفسّرين تفاسير شيعه كه در دست عموم هستند و به طبع رسيده‌اند ، عبارت از تفسير على بن ابراهيم ، تبيان شيخ طوسى ، و مجمع البيان و جامع الجوامع طبرسى ، و تفسير ابو الفتوح رازى ، و منهج الصادقين ملا فتح الله ، و خلاصة المنهج ، و تفسير صافى فيض و تفسير سيد عبد الله شبر كاظمينى ، و تفسير زواره‌اى و آيات الاحكام اردبيلى و آيات الاحكام جزائرى و غيره مىباشد . و همه اينها متّفق هستند بر اين‌كه مراد از « إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها » كه آخر حكم نهى از ابداء زينت مستثنى مىباشد ، وجه و كفين و قدمين است ؛ و همچنين همه متّفق هستند بر