جاودانى اوست . خيال و تصورش را در نظر آر كه چگونه پروانه‌وار به دور شمع مىچرخد ، چرا ؟ اين امر چگونه صورت مىگيرد ؟ ريشه‌هاى اين ميل عميق در چيست و چه مراحلى را مىپيمايد تا به مرحلهء شكوه و جنون فعلى خود مىرسد ؟ آرى اين حقيقت را كه گفتيم نمىتوان از نظر دور داشت و از طرفى مىدانيم كه اصل عفاف و تقوا به‌طور قطع يكى از اصول مسلّم اسلام و از پايه‌هاى قوانين اجتماع منزلى است . كتمان يا اظهار ؟ روى همين حساب در اين مسأله عملا دو جريان مخالف به وجود آمده است . يكى اينكه صاحبان فتوا در عصر اخير با مشاهدهء اوضاع و احوال موجود سخت در عمق وجدان خود مىترسند كه فتوا به عدم وجوب ستر وجه و كفّين و عدم حرمت نظر بر وجه و كفّين بدهند ، لهذا طريق سلامت مىپويند و با يك « الاحوط » خود را نجات مىدهند . جريان دوم اين است كه بعضى ديگر را عقيده اين شده كه هرچند از نظر حقيقت و واقع ، مطلب همين است ولى با ملاحظات عصر و زمان كه مردم دنبال بهانه مىگردند كه قيود عفاف را به هر شكل و به هر صورت دور بريزند بايد قسمتى از واقعيات را كتمان كرد كه موجب بهانه نشود . درست است كه اسلام پوشش چهره و دو دست را واجب نكرده است ولى نبايد اين را به مردم گفت زيرا با شنيدن اين مطلب نه تنها چهره و دست‌ها را نمىپوشند ، سر و سينه و پاها تا بالاى زانو را هم نخواهند پوشيد . اينجاست كه فلسفهء « كتمان » و محافظه‌كارى پا به ميان مىنهد . فلسفهء كتمان اختصاص به اين مسأله ندارد ، عده‌اى نظير اين عقيده را در باب استماع اخبار راديو و خريد و فروش آن نيز داشتند . پس از انتشار كتاب داستان راستان يكى از علماى خوزستان نامه‌اى به من نوشت . اين مرد عالم ضمن اينكه از اين كتاب تجليل كرده آن را بسيار سودمند تشخيص داده بود و اعتراف كرده بود كه همهء داستان‌ها را با اصل تطبيق كرده درست يافته است پيشنهاد كرده بود كه دو تا از داستان‌ها را بردارم زيرا مورد سوء استفاده واقع مىشود : يكى داستان تقسيم كار كه مربوط به جريان تقسيم كردن رسول خدا كارهاى خانه را ميان حضرت امير عليه السلام و حضرت زهرا عليها السلام است . رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله كارهاى بيرون را به على و كارهاى داخلى را به زهرا واگذار مىكند و حضرت زهرا در نبودن حضرت امير بعضى از كارهاى خارجى آن حضرت را به عهده مىگيرد .