مىدانيم كه مسألهء رانندگى بخصوص ، حكمى ندارد ، بايد ديد آن زن مىتواند وظايف ديگر خود را در حين رانندگى اجرا كند يا نه ؟ اگر پوشش وجه و كفين واجب باشد بايد گفت زن نمىتواند رانندگى كند . 2 . آيا كار فروشندگى در خارج از منزل براى زن جايز است يا نه ؟ البته مقصود آن نوع فروشندگىها نيست كه فعلا در دنيا معمول است و در حقيقت فريبندگى است نه فروشندگى . 3 . آيا كار ادارى براى زن جايز است يا نه ؟ 4 . آيا زن حق دارد عهده‌دار تدريس - و لو براى مردان - بشود يا نه ؟ و آيا حق دارد كه در كلاسى كه مرد تدريس مىكند متعلّم باشد يا نه ؟ اگر بگوييم پوشش وجه و كفين لازم نيست و مرد هم در صورتى كه نظر ريبه و تلذذ نداشته باشد مىتواند به وجه و كفين نگاه كند ، نتيجه اين است كه مانعى ندارد ؛ و الّا جايز نيست . خلاصه اينكه وجه و كفين مرز محبوسيت و عدم محبوسيت زن است و ايرادهايى كه مخالفين پوشش مىگيرند در صورتى است كه حجاب وجه و كفين را لازم بدانيم . ولى اگر پوشيدن وجه و كفين را واجب ندانيم ، در پوشش ساير قسمت‌هاى بدن هيچ‌گونه اشكالتراشى نمىتوان كرد ، بلكه اشكال بر طرف مخالف وارد است . اگر زن مرض نداشته باشد و نخواهد لخت بيرون بيايد ، پوشيدن يك لباس ساده كه تمام بدن و سر جز چهره و دو دست تا مچ را بپوشاند مانع هيچ فعاليت بيرونى نخواهد بود . بلكه برعكس ، تبرّج و خودنمايى و پوشيدن لباس‌هاى تنگ و مدهاى رنگارنگ است كه زن را به صورت موجودى مهمل و غيرفعال درمىآورد كه بايد تمام وقتش را مصروف حفظ پزيسيون خود كند . ما به زودى توضيح خواهيم داد و قبلا نيز از قدماى مفسرين نقل كرديم كه استثناى وجه و كفين به منظور رفع حرج و امكان دادن به فعاليت زن است و به همين ملاك است كه اسلام آن را واجب نشمرده است . اكنون دلائل موافق و مخالف را در مسأله تحقيق مىكنيم . ادلّهء موافق به چند دليل مىتوان گفت كه پوشش وجه و كفين واجب نيست : 1 . آيهء « پوشش » كه همان آيهء 31 سورهء نور است و براى بيان اين وظيفه و تعيين حدود آن است پوشانيدن وجه و كفين را لازم نشمرده است . در اين آيه به دو جمله مىتوان استناد جست . يكى جملهء « وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها » و ديگر جملهء « وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ » .