مقصود از « قواعد » كيانند ؟ مقصود زنان سالخورده‌اى هستند كه از جنبهء زن بودن بازنشسته شده‌اند ، يعنى ديگر مطلوب مرد - از نظر جنسى - واقع نمىشوند و لذا اميدى به ازدواج ندارند . ممكن است طمع داشته باشند ولى اميد ندارند . جملهء « أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ » مىفهماند كه زن دو نوع لباس دارد : يكى لباس بيرون و ديگر لباس داخل منزل . آنچه رخصت داده شده است اين است كه زنان سالخورده مىتوانند لباس رو را دربياورند ولى در عين حال به آن‌ها اجازهء خودنمايى و خودآرايى داده نشده است . در روايات اسلامى حدود برداشتن پوشش براى زنان سالخورده تعيين گرديده است و ذكر شده كه جايز است روسرى خود را بردارند : الحلبىّ عن ابى عبد اللّه عليه السلام انّه قرأ « أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ » قال : الخمار و الجلباب . قلت : بين يدى من كان ؟ فقال : بين يدى من كان ، غير متبرّجة بزينة . فان لم تفعل فهو خير لها « 1 » . عبيد اللّه حلبى گفت كه امام صادق فرمود مقصود از « أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ » روسرى و چهارقد است . گفتم جلو هركس كه بود ؟ فرمود جلو هركس كه بود اما به شرط اينكه ساده باشد و نخواهد خودآرايى و خودنمايى كند . از جملهء « وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ » مىتوان يك قانون كلى استنباط كرد و آن اين است كه از نظر اسلام هر قدر زن جانب عفاف و ستر را بيشتر مراعات كند پسنديده‌تر است و رخصت‌هاى تسهيلى و ارفاقى كه به حكم ضرورت دربارهء وجه و كفّين و غيره داده شده است اين اصل كلى اخلاقى و منزلى را نبايد از ياد ببرد . همسران پيغمبر ( ص ) آيات اصلى مربوط به وظيفهء پوشش همان آيات سورهء نور بود كه بيان شد . آياتى چند هم در سورهء احزاب است كه مىتوان آن‌ها را در حاشيهء اين مطلب ذكر كرد . قسمتى از اين آيات مربوط است به زنان رسول خدا و قسمت ديگر دستورهايى است كه دربارهء حفظ حريم عفاف وارد شده است . اما قسمت اول : يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفاً ( 32 ) وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى . . .

--> ( 1 ) . كافى ج 5 ، ص 522 ، وسائل ج 3 ، ص 25 و 26