مىشود كه زينت‌هاى زن دو نوع است . يك نوع زينتى است كه آشكار است . نوع ديگر زينتى است كه مخفى است مگر آنكه زن عمدا و قصدا بخواهد آن را آشكار كند . پوشانيدن زينت نوع اول واجب نيست ، اما پوشانيدن زينت‌هاى نوع دوم واجب است . اينجاست كه اين پرسش به صورت يك مشكل پيش مىآيد كه زينت آشكار كدام است و زينت نهان كدام ؟ دربارهء اين استثنا از قديم‌ترين زمان‌ها از صحابه و تابعين و ائمهء طاهرين عليهم السلام سؤال مىشده و به آن جواب داده شده است . در تفسير مجمع البيان مىگويد : دربارهء اين استثنا سه قول است : اول اينكه مراد از زينت آشكار جامه‌هاست ( جامه‌هاى رو ) و مراد از زينت نهان پاى برنجن « 1 » و گوشواره و دستبند است . اين قول از ابن مسعود صحابى معروف نقل شده است . قول دوم اينكه مراد از زينت ظاهره سرمه و انگشتر و خضاب دست است ، يعنى زينتهايى كه در چهره و دو دست تا مچ واقع مىشود . اين ، قول ابن عباس است . قول سوم اين است كه مراد از زينت آشكار ، خود چهره و دو دست تا مچ است . اين ، قول ضحّاك و عطاست . در تفسير صافى ذيل اين جمله يك عده روايات از ائمهء اطهار نقل مىكند كه ما بعد نقل خواهيم كرد . در تفسير كشّاف مىگويد : زينت عبارت است از چيزهايى كه زن خود را بدان‌ها مىآرايد از قبيل طلاآلات ، سرمه ، خضاب . زينت‌هاى آشكار از قبيل انگشتر ، حلقه ، سرمه و خضاب مانعى نيست كه آشكار بشود و اما زينت‌هاى پنهان از قبيل دست برنجن ، پاى برنجن ، بازوبند ، گردنبند ، تاج ، كمربند ، گوشواره بايد پوشانيده شود مگر از عده‌اى كه در خود آيه استثنا شده‌اند . مىگويد : در آيه پوشانيدن خود زينت‌هاى باطنه مطرح شده است نه محل‌هاى آن از بدن . اين به خاطر مبالغه در لزوم پوشانيدن آن قسمت‌هاى از بدن است از قبيل ذراع ، ساق پا ، بازو ، گردن ، سر ، سينه ، گوش . آنگاه صاحب كشّاف پس از بحثى دربارهء موهاى عاريتى كه به موى زن وصل مىشود ، و بحث ديگرى دربارهء تعيين مواضع زينت ظاهره اين بحث را پيش مىكشد كه فلسفهء استثناى زينت‌هاى ظاهره از قبيل سرمه و خضاب و گلگونه و انگشتر و حلقه و مواضع

--> ( 1 ) . نوعى زينت نظير دستبند كه به مچ پا مىبسته‌اند