بسم الله الرحمن الرحيم هنوز خورشيد از كرانه‌هاى افق سر بر نياورده و اشعهء طلايى رنگ خود را بر سر موجودات نگسترده ؛ امّا لشكر تيره‌بخت شب از هيبت سپاه بيكران نور ، روى به هزيمت نهاده و هوا رو به روشنى مىرود . اتوبوس شمارهء . . . در جاده نزديك به جابان با 35 نفر مسافر زن و مرد از طبقات مختلف مردم به مقصد مشهد در حركت است . صندلى اول پشت سر راننده ، جوانى دانشجو به نام منوچهرخان خيلى جنتلمن و فرنگىمآب به سن 25 سال با لباس‌هاى فاخر و سر و صورتى آرايش داده ، پهلوى همسفر خود كه يكى از كارمندان عالىرتبهء دولت است نشسته و گاه و بيگاه هريك از وضع تحصيلى و ادارى خود سخنى مىگويند . انتهاى اتوبوس و صندلى آخر ، يعنى همان رديفى كه جايگاه ويژهء زحمتكشان و رنجبران يا مردان عليل و زنان ضعيف المزاج است ، دهقانى شكسته و خميده در سنين هفتاد به نام رمضان كنار زن محجوبه‌اى كه همسفر اوست نشسته ؛ فرسوده و نحيف است و لكن چشمان جذّاب و چهرهء زيبايش در ميان انبوه ريش‌هاى سفيد و دستارى از قدك [ كرباس ] زرد مىدرخشد و لبان گلگون او هر دم به ذكر « يا رب » مشغول است . مسافرين هركدام به كارى مشغولند ، يكى خواب ، يكى بيدار . جمعى مشغول تخمه شكستن و دسته‌اى سرگرم صحبت‌اند . اتوبوس با آهنگ موتور خود از زير شاخه‌هاى عريان درختان و كوچه‌هاى باغات و قصبات مىگذرد و هر لحظه نسيم سردى از منفذ شيشه‌ها مشام جان را اندكى مىآزارد . دست شوفر كه معمولا روى رل يا دنده ، و چشمان او كه در پرتو اشعهء چراغ‌هاى اتوبوس به صحن جاده دوخته شده ، اين‌بار بر خلاف جهت روى سوئيچ راديويى كه در سمت چپ او نصب است دور زده و هر دم گوش فرامىدهد ؛ گويى انتظار شنيدن مطلب تازه‌اى را دارد . امروز هفدهم دىماه 1328 هجرى شمسى مصادف با هفدهم ربيع الاول 1369 هجرى قمرى ، ميلاد مسعود پيغمبر والامقام است و به همين مناسبت ، شب گذشته خطبا و دانشمندان اسلامى هريك با سخنان آتشينى ، خاتميّت و اكمليّت آيين مقدّسش را به وسيلهء فرستندهء تهران بيان نموده و مدّعى بودند كه اگر احكام آسمانيش اجرا شود ، جهان