بنمايد . و در وسائل است : هركس بر اجنبيّه نگاه كند ، خداوند متعال ميخ‌هاى آتشين در چشمان او فروكند ، و آن‌ها را پر از آتش كند تا مردم از حساب فارغ آيند ؛ پس او را به جانب آتش برند . « 1 » و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمايد : هركس بر پشت سر زنى نگاه كند و تأمّل قد و بالاى او را نمايد از پشت لباس ؛ هرگاه روزه باشد ، روزهء او باطل شود ؛ يعنى شرط قبول روزه كه عبارت از ورع از محارم الهيّه باشد ، چون مفقود شده ، از اين جهت قبول نشود ( به مقتضاى آيهء شريفهء إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ ) « 2 » . و حضرت صادق صلوات الله عليه مىفرمايد : آيا نمىترسيد مردانى كه بر پشت سر زنان نگاه مىكنند كه مردم بر پشت سر زنان ايشان نظر نمايند ! و امير المؤمنين عليه السلام مىفرمايد : هر آن كس هرزه چشم شده و ديدهء خود را يله و رها نمود ، بر اسف و تعب خود افزود ؛ و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مىفرمايد كه ، جايز نيست از براى زن داخل نمايد در خانهء خود پسرى را كه هنوز به حدّ بلوغ نرسيده ؛ يعنى اگر مميّز باشد جايز نيست كه آن پسر بچه به صورت آن زن نگاه كند و يا آن زن به صورت آن پسر بچه به نظر ريبه نظرى نمايد ؛ و جايز نيست كه آن پسر بچه با آن زن غذا بخورد مگر آن‌كه از محارم او باشد . و مىفرمايد : هركس مشرف بر همسايهء خود شود و بر عورت مردى يا موى سر زنى يا موضعى از مواضع بدن آن زن نگاه كند ، بر خدا لازم است كه او را در آتش جهنّم همنشين با منافقين نمايد كه در دنيا عيبجويى از مسلمانان مىكردند و خداى متعال او را از دنيا نبرد تا آن‌كه مفتضح نمايد او را و در آخرت مكشوف العوره در صحراى قيامت وارد شود . و از جمله عبارات خطبهء رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه در جمعهء آخر شعبان قرائت كرده ، اين است كه مىفرمايد : چشم‌هاى خود را از چيزى كه حلال نيست بر او نظر كند ، بپوشانيد ؛ پس هرگاه هرزه چشمى موجب اين اندازه بدبختى بشود ، هيچ عاقل هوشمندى مرتكب چنين معصيت بزرگ بىلذّت و خالى از نتيجه و منفعتى نخواهد شد . هرگاه گفته شود اين اخبار ، چنانچه بيان شد ، ناطق است به حرمت نظر به زن اجنبيّه ، و اين امر تكليفى متوجه است به مردان و راجع است به ايشان ، چه ربطى دارد به موضوع تحجّب نسوان كه موضوع بحث و محل بيان ما است ؛ جواب همانا قبلا ذكر شد كه هرگاه نظر ريبه از

--> ( 1 ) . من ملاء عينيه من امرأة حراما حشاهما الله يوم القيامة بمسامير من نار و حشاهما نارا حتى يقضى بين الناس ، ثمّ يؤمر به الى النّار : وسائل ، ج 20 ، ص 194 ؛ بحار الانوار ، ج 76 ، ص 366 ( 2 ) . مائده ، 27