جهل و شهوت نبود اين‌كه ترا گفتم من * علم دين است و هم او حافظ جان و دل و تن بزند راه تو از بوالهوسى اهريمن * علم مطلوب ترا نيست مگر در دامن باخبر باش نرانند به راه دگرت * باش همواره بفضل و شرف و رفعت جُفت مده از دست خود اين گوهر پرقيمت مفت * عارف اين دُرّ ثمين را به نصيحت مىسفت عالمى كرد تو را آگه و عابد هم گفت * اى پرى پرده ميفكن ز رخ ياسمنت « 1 » درس روز سيم در توبيخ مردم عصر و زمان افّ بر تو اى بدتر از فرنگى ! اى مسلمان‌نمايى كه خود را معرّفى مىكنى به فرنگىمآبى و مىگويى تا ما ايرانىها ، اروپايى به تمام معنى نشويم ، حفظ شرف خود نتوانيم نمودن ؛ و مشتى از اراذل و اوباش ايرانى ، چنان مست شراب شهوت و بىهوش از خواب غفلت شدند كه جز اشتغال به ملاهى و مناهى به كار ديگرى نپردازند و كليهء امور دينى را لغو و افسوس كه بىفايده و از خرافات شمارند و ترقّى و شرافت خود را به ترك ديانت پندارند ، و اهل شريعت و ديانت را در عداد مجانين و سفها آرند ، و هرچه را منافى باشهوات و يا از غير محسوسات خود ديدند ، انكار نمايند و مصالح و مفاسد را موافق رأى كاسد و فكر كثيف فاسد خود گمان كنند ، و به غير اين عالم حس و شهادت و اصطبل حيوانات عالم ديگرى معتقد نباشند . صدق الله العلى العظيم ، حيث قال فى كتابه الكريم : « وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا » ؛ « 2 » چندان‌كه آيات الهى ببينند ، تنبيه نشوند و طريق مستقيم را ترك گفته و به راه جحيم با كمال جرأت و سرعت رهسپار شده ، همانا دل‌هاى اين جماعت وارونه و به واسطهء غلبهء جنود شيطان ويران و واژگون گرديده ، شرف و انسانيّت تمدّن و اخلاق آدميّت را به اين مىدانند كه بانوى حرم خود را توالت و مشّاطگى نموده ، و لخت و برهنه ، يعنى با پيراهن بسيار مختصر و رقيق بدن‌نما در خيابان‌ها در مقابل چشم يهود و نصارا ، سنىّ و شيعه ، دهاتى و شهرى ، دست بر گردن هم قدم بزنند ؛ و اگر در سينماها و يا جاهاى ديگرى خانم دستش را از ميان دست شوهر خود برون بياورد و در كنار يك نرّه‌خوكى ديگر بنشيند ، با يك دنيا غنج و دلال و مزاح و ناز و غمزه در خلال بازار عيش و عشرت را گرم كند ؛ شرط اخلاق جامعهء امروزه و تمدّن عصرى حاضر و غيرت و فتوّت و مردانگى مرد امروز اين

--> ( 1 ) . كشف الغرور ، صص 8 - 10 ؛ شعر از سناد الاسلام است كه قاعدتا مؤلف احسن الحكايات بايد آن را از كشف الغرور گرفته باشد . برخى از موارد را از روى كشف الغرور اصلاح كرديم . ( 2 ) . اعراف ، 146