7 - « لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِيضَةً » « 1 » ترجمه : مانعى ندارد اگر زن‌ها را طلاق بدهيد مادامىكه نزديكى نكرده‌ايد مگر اينكه مهرى قرار داده باشيد كه در اين صورت بايد مهر را حتماً بپردازيد . 8 - « وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ » « 2 » ترجمه : « و اگر زنها را طلاق داديد ، قبل از اينكه نزديكى با آنان كرده ، باشيد ، درحالىكه مهرى بر ايشان قرار داده‌ايد ، پس نصف مهر را بايد بپردازيد . . . » . 9 - « الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ وَ لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئاً إِلَّا أَنْ يَخافا أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ . . . » « 3 » ترجمه : طلاق دو دفعه است كه پس از دو طلاق يا نگهداشتن است به نحو خوب ، يا طلاق دادن است با نيكى كردن ، و حلال نيست براى شما كه از چيزى كه به او داديد پس بگيريد مگر بترسند كه ( در با هم زندگى كردن و زن و شوهرى ) نتوانند حدود خدا را برپا دارند ( كه در اين صورت زن با بخشيدن مهر يا مقدارى زيادتر ، ممكن است كه طلاق بگيرد ) . اخبار و آيات راجع به متاع : در شرع مقدس اسلام دستور داده شده كه مرد اگر بخواهد زن خود را طلاق بدهد ، به نسبت دارائى و ثروت خويش چيزى به او ببخشد ، در حقيقت خدا مىخواهد كه زن از خانهء شوهر دست خالى بيرون نرود و بهتر است مقدارى كه به او داده مىشود به اندازهء وسائل زندگى يك فرد عادى باشد و در قرآن اين مال « متاع » ناميده شده است ، يعنى چيزى كه وسيلهء زندگى و سبب تمتع و تلذذ است ، لذا ائمه عليهم السلام در روايات ذيل فرموده‌اند : محمد بن الحسن باسناده عن احمد بن محمد بن عيسى عن العلاء بن رزين عن محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام قال : سألته عن الرجل يطلق امرأته ؟ قال : يمتعها قبل أن يطلق قال الله تعالى : « وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ » . « 4 » ترجمه : از حضرت باقر عليه السلام پرسيدم از مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ؟ فرمودند : به او متاع بدهد قبل از طلاق دادن ، خداوند تعالى فرموده است : « وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ » .

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 236 . ( 2 ) - سوره بقره ، آيه 237 . ( 3 ) - سورهء بقره ، آيهء 229 . ( 4 ) - وسائل ، ج 15 ، ص 54 - از تهذيب ، ج 2 ، ص 288 و در تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 124 .