خوردن مال كسى را از دستش نمىگيرد مگر اينكه خدا را روز قيامت با دست بريده ( يا مبتلا به جذام ) ملاقات خواهد كرد . « اختصم امرؤ القيس و رجل من حضرموت الى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم فى ارض فقال : أ لك بيّنة ؟ قال : لا قال : فبيمينه قال : اذن و اللَّه يذهب بارضى قال : ان ذهب بارضك بيمينه كان ممّن لا ينظر اللَّه اليه يوم القيمة و لا يزكّيه وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » « 1 » : امرء القيس با مردى از اهل حضرموت نزد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم براى محاكمه آمدند ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : بيّنه دارى ؟ ( بر اينكه زمين مال تو است ) گفت : نه ، فرمود : پس او بايد قسم بخورد ، گفت : در اين صورت و اللَّه زمين مرا مىبرد ، فرمود : اگر با قسم دروغ خوردن ، زمين ترا ببرد جزء كسانى خواهد بود كه خدا روز قيامت نظر رحمت به او نخواهد كرد و او را تزكيه نمىنمايد و او را عذاب دردناك خواهد بود . « . . . فقال الأشعث بن قيس فىّ و اللَّه لقد كان ذلك كان بينى و بين رجل من اليهود ارض فجحدنى فقدّمته الى النبى صلى الله عليه و آله و سلم فقال : رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم أ لك بينة ؟ فقلت : لا فقال لليهودى : احلف فقلت يا رسول اللَّه اذا يحلف فيذهب بمالى فانزل اللَّه : إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا » « 2 » : اشعث بن قيس گويد : ( آيهء : إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ ) دربارهء من نازل شده است ، ميان من و مردى از يهود زمينى بود و آن مرد يهود منكر حق من شد ، من او را حضور رسول اللَّه آوردم ، رسول خدا فرمود : بيّنه دارى ؟ گفتم : نه ، به مرد يهودى فرمود : قسم بخور ، عرض كردم : يا رسول اللَّه در اين صورت قسم مىخورد و حق من از بين مىرود پس خدا اين آيه را نازل فرمود : « إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا » . « من كانت له ارض فليزرعها او ليمنحها أخاه فان أبى فليمسك ارضه » « 3 » : هركس زمينى دارد يا خود زراعت كند يا واگذارد كه برادر ( دينى ) اش زراعت كند ، اگر نخواست خود زمين خود را نگه بدارد . نظاير اين حديث شريف در بخش سوم در مزارعه خواهد آمد . « سألت الرضا عليه السلام عن الرّجل تكون له الضيعة و تكون لها حدود تبلغ حدودها عشرين

--> ( 1 ) - وسائل ، ج 18 ، ص 172 - از امالى شيخ ، ص 228 ، 229 و تهذيب تاريخ ابن عساكر ج 3 ، ص 114 . ( 2 ) - سنن ترمذى ج 3 ، ص 569 ، 625 و ابن ماجه ج 2 ، ص 778 و ابو داود ج 3 ، ص 312 و مسلم ج 1 ، باب ايمان ، حديث 233 و تهذيب تاريخ ابن عساكر ج 3 / 67 . ( 3 ) - سنن ابن ماجه ، ج 2 ، ص 820 .