علي الأحمدي الميانجي

153

مالكيت خصوصى در اسلام (فارسى)

فصل اول - انواع زمين مقدمه اما بعد ، يكى از مسائل مهمى كه از ديرباز مورد توجه و احترام و اتفاق انسان‌ها - حتى انسان‌هاى نخستين - بوده ، مسألهء مالكيت خصوصى است . دانشمندانى كه از ميان جوامع در طول قرون برخاسته و در رشد و تفكر انسان‌ها كمك شايانى نموده‌اند نيز اين را اصل ثابت و پابرجا دانسته‌اند . انبيا و پيامبران الهى كه با عقايد خرافى و بىاساس سر جنگ داشته‌اند بر اين عقيدهء منطقى و عقلائى و فطرى صحه گذارده‌اند و اسلام اين دين كامل هم اين اعتقاد را امضا نموده است . انسان‌هايى كه قبل از اسلام مىزيسته‌اند براى به دست آوردن مال و ثروت هيچ گونه شرطى قائل نبودند و از هر راهى كه مالى را به دست مىآوردند با آن رفتار مالكانه مىكردند ، اگر چه آن مال از راه چپاول و قتل و غارت و ارتكاب فحشا و فساد اخلاق و گناه و رباخوارى و . . . به دست آمده باشد . اسلام ضمن تشويق فوق العاده به كوشش در راه كسب و كار حلال « 1 » از كسب و درآمد از راه‌هاى غير مشروع جلوگيرى كرده است . ما در بخش اول اين كتاب به كسب‌هاى نامشروع اشاره نموده ، و اجمالًا آنها را ذكر

--> ( 1 ) - براى اطلاع بيشتر به وسائل كتاب تجارت و مزارعه و مساقات و مضاربه و حج رجوع شود تا معلوم شود كه چقدر روايات از رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و امامان عليهم السلام در مورد كسب و كار و توليد و زراعت و دامدارى وارد و به چه اندازه در اسلام به كار و توليد و تجارت اهميت داده شده و از بيكارى ، نكوهش و مذمت گرديده است .