مقدمه گزاره‌هاى دين اسلام كه در قلمرو انديشه و عمل انسان است ، علاوه بر تفكر و انديشه ، به منظور قانونمندى شخصى و اجتماعى انسان نيز به رسول اكرم صلى الله عليه و آله وحى شده است . اصول دين ، معارفى براى چگونه انديشيدن و معتقد بودن و فروع دين ، معارفى براى چگونه زيستن خود و جامعه است . خورشيد نبوت اسلام با ارتحال پيامبر صلى الله عليه و آله غروب كرد و ماه تابناك ولايت بر انديشهء شب‌زده بشر خاكى تابيد اما بسيارى خود را از نور ولايت اهل بيت خانواده نبوى صلى الله عليه و آله محروم ساختند و هرگز نخواستند از انوار هدايت آن ستارگان ولايت بهره ببرند و براى خود مبانى ديگر ساختند و طورى ديگر زندگى شخصى و اجتماعى خود را سامان دادند اما شيعيان از ميان صحابهء رسول خدا صلى الله عليه و آله على عليه السلام را كه منصوب رسول خدا صلى الله عليه و آله به خلافت بود ، انتخاب كردند و از ميان تابعين ، فرزندان معصوم او را برگزيدند و فقه اهل بيت عليهم السلام را براى چگونه زيستن شخصى و اجتماعى پذيرفتند و با توجه به نصوص آيات قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام و قضاياى تحليلى و تركيبى عقل از كتاب و سنت ، حقوق اسلام را بر پايهء تفكر تشيع علوى بنا نهادند . افتخار شيعه در اين روشمندى فقه رسول خدا صلى الله عليه و آله به اين است كه در مرتبهء اول از قرآن و سپس از سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله و صحابهء بزرگش چون على عليه السلام و سرانجام از فرزندان معصوم على عليه السلام در عصر تابعين بهره برده است و معيار درك صحيح معالم دين را در اين خط سير فكر نبوى و علوى مىداند . اولين دانشگاه علوم اسلامى در پايان حكومت امويان و آغاز حكومت عباسيان توسط امامين همامين امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام در شهر