عصر ما ، توسعه و استمرار يافت يا اين كه چه كسانى يا چه نهادى به چه دليلى صلاحيت يافتند تا وصى و جانشين و نائب مناب پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در امر رياست حكومت ( قوهء مجريه ) و تشريع ( قوهء مقننه ) و قضاء ( قوهء قضائيه ) جهان اسلام شوند ، بحثى جدا و مفصل را اقتضاء دارد كه از حوصلهء اين مقدمه خارج است ولى در مكتب اماميه چنين امر خطيرى مطابق روايات شيعه و سنى و امارات تاريخى به جانشينان معصوم دوازده گانه كه ذريهء رسول خدا صلى الله عليه و آله هستند ، واگذار شده است . فقه و اجتهاد در عصر غيبت فقه كه در لغت به معناى انديشيدن است ، از آنجا مطرح شده است كه مسلمانان براى فهم و چگونه زيستن نياز داشتند در روايات وارده از سوى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و جانشينان معصومش در طول دويست و شصت سال حضور آنها انديشه كنند و با اين ابزار اصلى يعنى ابتدا بيان شرعى و سپس تحليل عقلى ربط بين مفاهيم شرعى را از ميان روايات به جاى مانده از معصومين عليهم السلام اجتهاد و استنباط كنند . آنجا كه نص صريح وجود داشت ، تنها استظهار از بيان شرعى براى درك حكم الهى كافى بود ولى اكنون در عصر غيبت با توجه به تحول تاريخ بشريت و فقدان نصوص مرتبط با مسائل جديد ، ضرورت انديشهء بيشتر در متون روائى و استنباط احكام مسائل و موضوعات جديد به روش فقيهان بزرگ سلف شيعه ضرورت انكارناپذير پيدا كرده است و در اين بين ، حفظ ميراث گرانبهاى آسمانى كتاب خدا و سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله براى جلوگيرى از تفرقه و لغزش امت اسلام ضرورت مىيابد ، تا مسلمانان با انديشهء عميق در كتاب و روايات معصومين عليهم السلام وحدت امت اسلام را حفظ كنند . اسلام دينى است كه از فهم و معرفت حاصل مىشود و هرگز دانش و پذيرش ، اكراه‌بردار نيست و معرفت دينى نياز به مطالعه و خواندن آنچه كه از پيام‌آور دين آسمانى و جانشينان واقعىاش به‌عنوان گزاره‌هاى دين اسلام براى چگونه زيستن بيان شده است ، دارد و نكتهء مهمتر ، فهم صحيح از سقيم است ؛ چرا كه جاعلان اخبار و بدخواهان دين اسلام به دروغ رواياتى را جعل كردند يا اين‌كه شرائط را به گونه‌اى پيش آوردند كه حقيقت دين مكتوم