كافران را جاى ندهند و نگاه ندارند نهم انكه اعانت و همراهى مشركان نكنند به نوشتن كتابتى و غير ان دهم در چيزى كه نقص مسلمانان باشد مشغول نكردند همچو ياد كردن دين ايشان يا كتاب يا پيغمبر ايشان ببدى و دشنام پس اگر خداى تعالى را يا پيغمبر را يا قرانرا سبّ نمايند واجب شود قتل انكس كه سبّ كرده و ذمت باطل گردد و اگر ببدى كمتر از سب ياد كنند عهد ذمت باطل گردد اگر در عقد ذمه شرط شده باشد يازدهم انكه اظهار فعل بد نكنند و اگر چه ضررى به مسلمانان نداشته باشد همچو خوك را در دار الاسلام اوردن از براى خوردن و بفاش خمر اشاميدن و نكاح محرمات كردن همچو دختر و خواهر و عمّه دوازدهم انكه احداث كليساى ننمايند در دار الاسلام و ناقوس نزنند و كتاب خود را بلند نخوانند و خانهاى خود را بلندتر از خانهاى مسلمانان نسازند و ناچار است كه شرط كنند در عقد ذمه انكه از مسلمانان گردند در چهار چيز لباس و موى و سوارى و كنيت امّا لباس بايد كه لباس ايشان نه برنگ لباس مسلمانان باشد نصرانيان زنّار بالاى زير جامه بندند و غير نصرانى وصله بدستار دوزد يا در كردن انگشترى از ارزيز يا اهن يا زنكله از گردن بياويزد و منع ننمايند ايشان را از جامهاى خوب و دستار و امّا موى بايد كه بتراشند موى پيش سر را و موى هر دو جانب سر از هم جدا نسازند امّا سوارى بايد كه منع نمايند ايشانرا از اسپ خاصه و بر زين سوار نشوند و در سوارى هر دو پاى را از يكجانب اويزند و منع كنند ايشانرا از شمشير بستن و سلاح پوشيدن و نگاهداشتن امّا كنيت بايد كه كنيتهاى مسلمانان اختيار ننمايند باب دوّم در كيفيّت جهاد جائز نيست جهاد الّا بعد از خواندن امام يا نائب كفار را باسلام و قبول كردن احكام مگر انكه بجهة دفع باشد و چون صفها بهمرسند واجب است كه بايستند و اگر چه غالب ان باشد كه هلاك گردند مگر انكه دشمن زياد از دو چندان باشند يا انكه خواهند كه ميل كنند از براى مصلحت جنگ يا بجهة پيوستن بگروهى ديگر و جائز است محاربه بجميع انواع مكر بزهر و اگر مضطر گردد بان نيز جائز است و اگر زنانرا يا طفلان يا مسلمانانرا سپر خود سازند و بيكشتن انها فتح ميسّر نگردد جائز باشد كه انها را بكشند و بر كشندهء مسلمانان ديت نباشد و برو كفارت باشد و اگر عمدا بكشد و احتراز ممكن باشد واجب شود برو قصاص و كفارت و جائز نيست كشتن ديوانگان و كودكان و زنان و اگر چه همراهى كنند مگر بضرورت و مكروه است شب غارت كردن و محاربه كردن پيش از زوال به اختيار و اسپ رانى كردن و بى اذن امام يا نائب او در ميدان رفتن و جائز است امام و نائب او را امان اهل حرب و صلح با ايشان و احاد مسلمانان كه عاقل باشند جائز است كه امان دهند احاد كفار را باب سوّم در غنيمت و انچند نوع است اوّل انچه انرا نقل ميتوانكرد از نقد و اموال و اسباب اوّل از ان اجرتها و مزدها بيرون كنند و همچنين خمس را از براى ارباب ان و انچه امام از براى خود بگزيند و باقى را قسمت نمايند ميان كسانى كه بجنگ حاضر شده باشند و اگر چه جنگ نكرده باشند و هيچكس را تفضيل بر ديگرى ننهند و پياده را يكبخش بدهند و سوار يك اسپ دو بخش و صاحب اسپ زياده بر يكى دو سهم خواه انكه در خشكى جنگ كرده باشند يا در دريا كه احتياج باسپ نباشد و بندگان و زنان و كفار را هيچ بخش ندهند و همچنين اعراب بيابان‌نشين و اگر چه