4 - « ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ » دلالتى بر اين امر مىباشد كه جايز است عقاب دنيوى را به اخروى پيوست داد و جايز است در برابر گناه در دنيا ، عقاب و مجازات نمود ، نه غير از آن ، بنابر قول كسى كه معتقد به انقطاع عقاب و معاصى مىباشد ، آن‌چنان كه همان مذهب حق است . و در آن دلالتى است بر اينكه مشقّت‌ها و تنگناها ، الطاف الهى هستند و باز دلالتى است بر اينكه منع منافع به علّت عصيان مىباشد ، آن‌چنان كه رسول خدا ( ص ) مىفرمايد : « انسان به علّت گناهى كه مرتكب مىشود ، از روزى محروم مىگردد » « 1 » . 5 - قول خداوند متعال كه مىفرمايد : « وَ إِنَّا لَصادِقُونَ » ، از باب مبالغه و تأكيد در مقام ردّ بر آنان است كه اين امر بر كسى پوشيده نيست ، چون با اسميّه آورده است و شروع آن با « إنّ مؤكّده » جهت اسناد بوده است و پيگيرى آن با « لام » در خبر آن ، مؤيّد همين معنى مىباشد . * * * [ 385 ] آيهء دهم : « وَ ما لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ قَدْ فَصَّلَ لَكُمْ ما حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ وَ إِنَّ كَثِيراً لَيُضِلُّونَ بِأَهْوائِهِمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ » ؛ « 2 » « چه چيزى باعث شده است كه از آنچه نام خدا بر آن جارى شده است ، نمىخوريد ؟ در صورتى كه خداوند محرّمات را بر شما تفصيل بيان داشته است . تعداد كثيرى از مردم با هواهاى نفسانى خود مردم را بدون علم و دانش ، گمراه مىسازند و آفريدگار تو آگاه‌تر به متعدّيان مىباشد » . آيه شريفه در مقام بيان محرّمات و مباحات مىباشد و در آغاز مىفرمايد : « چه عاملى باعث شده تا از آنچه نام خدا بر آن ذكر شده است ، تناول نمىكنيد ؟ « واو » در « و قد فصّل » حاليّه است ، يعنى : چرا خوردن آن را ترك نموده‌ايد ؟ در حالى كه خداوند متعال ، « حلال » را از « حرام » تفصيل داده است . البتّه اين سخن از جملهء آيه

--> ( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 268 ، باب الذنوب ( 2 ) . سورهء انعام ، آيهء 119 .