سپس از « لا تُواعِدُوهُنَّ » حالت پسنديدهء آن را استثناء فرموده است : « به آنها وعده ندهيد ، مگر وعدهء پسنديده يا وعده‌اى با كلام پسنديده » . برخى گفته‌اند : اين استثنا ، استثناى منقطع از « سرّا » مىباشد ولى اين قول باطل است ، چون در اين معنا چنين مىشود : « آنها را وعده ندهيد مگر تعريض » ، كلام تعريض اصلا وعده نيست . 3 - « وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ » : اين كلام ، نهى از « عقد با زنان در حال عدّه » مىباشد كه با نهى از لازم آن ، بيان گرديده است ، چون از لوازم فعل اختيارى ، « قصد و عزم بر آن » مىباشد و « نهى از لازم » نيز مستلزم « نهى از ملزوم » است . و « عزم » در لغت ؛ يعنى : « قطع و يقين » ، چون كسى كه قصد چيزى را دارد ، قاطع است و نقيض موادش را جايز نمىدارند . « كتاب » يعنى : آنچه از عدّه نوشته شده است ، و « اجل كتاب » ؛ يعنى : تمام شدن عدّه . چند مسأله شرعى : 1 - اگر زنى كه خواستگارى از او حرام است ، خواستگارى شود ، آن زن حرام نمىشود . 2 - اگر مردى « عالم به تحريم » ازدواج با زن معتدّه بوده و در عين حال با آن زن نكاح نمايد ، آن زن مطلقا بر وى حرام ابدى مىشود ، ( خواه دخول صورت گرفته باشد ، خواه نگرفته باشد ) . و اگر « جاهل به تحريم » باشد ، فقط در صورتى آن زن حرام ابدى مىشود كه بر او دخول كند . 3 - فقهاى شافعى آيه را مخصوص به « عدّهء وفات » مىدانند و در « عدّهء طلاق » اختلاف نظر دارند . امّا فقهاى شيعه هيچ نظر مخالفى در اين خصوص ندارند .