« اى فرزند آدم ، زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد با خود داشته باشد . بخوريد و بنوشيد ولى هرگز اسراف نكنيد كه خدا مسرفان را دوست نمىدارد » . سعيد بن جبير از ابن عبّاس روايت نموده است كه فرمود : عرب‌ها با حالت عريان و لخت ، كعبه را طواف مىكردند و دليل مىآورند كه نبايد با لباسى كه در آن معصيت و گناه كرده‌اند كعبه را طواف نمايند و لذا زنى طواف مىكرد و پارچه‌اى و يا چيزى كه از سيور ( شبيه حصير ) مىبافتند ، را روى محل خروج پيش آبش قرار داده بود و در حال طواف مىگفت « اليوم يبدو بعضه ، او كلّه فما بدا منه فلا احلّه » ؛ « امروز قسمتى از آن و يا همهء آن ( اشاره به فرجش ) آشكار مىشود ؛ پس آنچه كه از آن آشكار مىگردد ، حلال نمىشمرم » در آن هنگام آيه نازل شد . همه مفسّرين اتفّاق نظر دارند در اينكه منظور از ( خذ : گرفتن زينت ) همان ستر عورت است كه در نماز بايد رعايت شود . در ارتباط با آيه مباركه احكام چندى است كه بايد مورد توجّه قرار بگيرد : 1 - پوشش واجب است ، به دليل آنكه صريحا دستور داده شده است و امر دلالت بر وجوب دارد . 2 - پوشش در نماز ، شرط صحيح بودن نماز است . آيا اين شرط به طور مطلق است و يا مقيّد به حالت تعمّد مىباشد ؟ شيخ و ابن سعيد طرفدار قول دوم هستند و ابن جنيد قول اوّل را اختيار نموده است و همين قول اولّ قويتر و بهتر است و فايده و اثر هر دو قول در مورد شخصى كه در حال نماز ستر عورت را فراموش مىكند و كسى كه توجّه به هويدا بودن عورت خود در حال نماز ندارد ، ظاهر مىگردد . ابن جنيد در دو مورد مزبور ، إعادهء نماز را واجب مىداند ، البته در صورتى كه وقت منقضى نشده باشد . و قول حقّ ، همان قول اوّل است ، يعنى ستر و پوشش عورت در نماز مطلقا واجب است ؛ چه تعمّد داشته باشد و چه در حال اضطرار باشد ؛ به دليل آنكه إخلال به شرط واجب پوشش لباس ، مانند طهارت مبطل نماز است . 3 - با نبود ساتر عورت وجوب نماز ساقط نمىشود ، بلكه نماز را در صورت نبود ساتر بايد بخواند . منتهى اگر مطمئنّ است كه كسى او را نمىبيند ، ايستاده و ركوع و سجود را با اشاره انجام بدهد و اگر مطمئنّ نيست ، نشسته و ركوع و سجده را با اشاره انجام دهد .