فقهىشان انجام دهند ، امّا وقتى فقه و احكامشان را از امام باقر و امام صادق - عليهماالسلام - نمىگيرند و به رهبرى عترت طاهر ايمان ندارند و به ولايت تكوينى و تشريعى آنها معتقد نيستند ، باطنشان انكار ولايت است و به صورت حيوانيت ظهور مىكند ، در نتيجه حجّ و زيارت و صوم و صلوة آنها عبادت مقبول نخواهد بود . اين صحنه گرچه در عرفات اتفاق افتاده است ليكن ممكن است مشابه اين در صفوف طولانى نمازهاى جماعت هم اتفاق بيفتد . در صفوف طولانى نمازهاى جماعت كه رقم آنها به چهارصد يا پانصد هزار مىرسد نيز نمازگزار واقعى كم باشد . بنابر اين ولايت نقش كليدى دارد و در روايات آمده است كه : والى دليل و راهنماى خطوط كلّى دين است . اگر دين مبنا و پايه‌هاى اوّليه‌اى دارد و به نام نماز ، روزه ، زكات ، حجّ و مانند آن ، والى دليل و راهنما بر آنها است . مُجرِى ، مفسّر ، مبيّن و حافظ حدود احكام دين است . متخلّفان را مجازات و امتثال كنندگان را تشويق و تأييد مىكند و حدود الهى را حفظ مىنمايد . همانگونه كه امير مؤمنان على - عليه السلام - در وصيت‌نامه‌اش فرمود : « اقيموا هذين العمودين و اوتدوا هذين المصباحين . » مراد از دو عمود و دو مصباح ، « 1 » قرآن و عترت است كه وصيّت فرمود : كه اين دو مشعل فروزان ؛ قرآن و عترت ( ولايت ) را همچنان افروخته و روشن نگاه داريد كه كار و امور شما به دست اينها انجام گيرد كه اينان رهبران الهى هستند . اگر كسى حقيقت ولايت را عمداً رها كند گرچه به نماز ، روزه ، زكات و حجّ عمل نمايد ، چون فاقد آن سرّ است ،

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، خطبه 149 و نامهء 23