3 - لبيك گفتن . پس دو لباس احرام را مىپوشد ، قصد حج يا احرام مىكند ، آنگاه لبيك مىگويد و احرام با اين سه عمل محقق مىشود . و سرّ اين عمل آن است كه مُحرِم مىگويد : خدايا ! من از آنچه غير تو است گُسَستم و تنها به تو پيوستم . اول گسستن از غير خدا و بعد پيوستن به لطف حق . اگر كسى هنگام احرام بستن ، از قلب نگذراند كه : « خدايا ! من از آنچه كه غير تو است دست شستم و فقط به ولاى تو پيوستم » ، در حقيقت ميقات نرفته و احرام نبسته است . قبل از احرام در ميقات ، خواندن نماز مستحب است ، گر چه برخى از مشايخ و علما نظر به احتياط وجوبى مىدهند ، ليكن نوعاً فتوا به استحباب داده‌اند . امام - عليه السلام - فرمود : نمازى كه در ميقات خوانده مىشود به اين معنا است كه : « خدايا ! من به وسيلهء بهترين عبادت‌ها ، كه همان ستون دين باشد ، به تو مقرّب شدم . اشواط سبعه اشواط هفتگانه دور اين كلمات چهارگانه است . نماز بعد از طواف نيز دور همين چهار كلمه است . سعى بين صفا و مروه هم بعد از طواف دور همين چهار كلمه است . وقوف زائران در عرفات ، مشعر و منا هم براى بار يافتن به حرمِ امن همين چهار كلمه است و روح اين چهار كلمه هم در حقيقت يك واقعيّت بيش نيست .