چند آيه‌ى كامل يا آياتي در قرآن موجود باشد . اساساً روايات تحريف‌نما در منابع شيعه سخن از حذف ، تبديل ويا تغيير كلمه يا كلماتي در ضمن آيه‌اى از آيات دارند ؛ ( كلمه يا كلماتي كه اساساً قابل حمل بر معناى تفسيري وشرح آيه‌اى از آيات است ) . به خلاف روايات در منابع أهل سنت - هر چند در نخستين نگاه ، چند مورد از اين قاعده‌ى كلى مستثنا مىشود كه با تأمل ودقت روشن مىشود برخى از آنها از موارد استثنايى نخواهند بود - مانند اسطوره‌ى سوره‌ى « نورين » و « ولاية » كه هر كدام متشكل از چندين آيه‌ى موهوم است . اسطوره‌هايى كه به‌زودى در بخش دوم خواهيد ديد كه هيچ مدرك روايى ندارند ونخستين منبع آنها كتابي است با مؤلفي ناشناخته ونسخه‌اى خطى از قرآني مجهول كه هر دو در حوالي قرن يازدهم نگاشته شده‌اند . مورد ديگر ، آيه‌ى موهوم « رجم » است . منشأ اين پندار در صحاح أهل سنت از قول عمر بن الخطاب است كه بعد از وفات پيغمبر خدا صلى الله عليه وآله مىگويد : آيه‌ى رجم نازل شد ؛ پيغمبر صلى الله عليه وآله حكم رجم را اجرا مىكرد وما هم با ايشان رجم مىكرديم ؛ پس سوگند به كسى كه جان محمد در دست اوست ، آيه‌ى رجم را از بر كردم وفرا گرفتم ودانستم ؛ واگر نبود كه گفته شود عمر در مصحف چيزى نوشت كه از آن نيست ، به طور حتم خودم به نوشتن آية در مصحف اقدام مىكردم وچنين مىنوشتم ؛ الشّيخُ والشَّيخَةُ إذا زَنَيا فَارْجمُوهُما البَتَةً . . . ؛ چون مرد وزن محصنه بايكديگر آميزش كنند آنان را رجم كنيد . . . « 1 » حديث رجم در برخى از كتاب‌هاى روايى شيعه آمده ومورد پذيرش شيخ الطائفة طوسي وشيخ طبرسى قرار گرفته است ، شيخ طوسي مىگويد : از آياتي كه لفظش نسخ شده ولى حكمش باقي است ، وجوب رجم بر محصنه است ، وجوبي كه مورد خلاف نيست . . . « 2 »

--> ( 1 ) . محمد بن إسماعيل بخارى ، صحيح البخاري ، ج 8 ، ص 308 ونيز ر . ك : مسلم بن حجاج ، صحيح مسلم ، تحقيق محمد فؤاد عبد الباقي ، ج 4 ، ص 167 وج 5 ، ص 116 ، ومالك بن انس ، همان ، ج 2 ، ص 824 . ( 2 ) . أبو جعفر طوسي ، التبيان في تفسير القرآن ، ج 1 ، ص 13 .