دلالت بر عظمت كار دارد ، براي رفع ترديد كساني است كه در آيات پيشين به آنان اشاره شده است . آنان به نزول قرآن از سوى خدا ترديد داشتند وآن را انكار مىكردند ونيروهاى غير الهى را در اين زمينه مؤثر مىدانستند . قرآن با اين كلام مؤكد ، از يك سو ، دخالت نيرويى ديگر را در نزول قرآن نفى مىكند وآن را صرفاً به خدا انتساب مىدهد و ، از سوى ديگر ، بر عظمت قرآن وسلامت آن از هر نوع دست‌بردى در حين نزول تأكيد مىورزد . جمله‌ى دوم آيه‌ى شريفه نيز با ذكر أدات تأكيد « انّ ولَ » ( : همانا ، قطعاً ) ونيز ضمير جمع « نا » ووصف جمع « حافظون » ( : نگهبانان ) از نگهبانى از قرآن وحفظ قطعي آن پس از نزول سخن مىگويد . نحوه‌ى بيان اين عبارت نيز هر نوع ترديد در اين زمينه را مىزدايد . حفظ قرآن در اين آية به صورت مطلق وبدون هيچ قيدى بيان شده است ؛ بنابراين شامل حفظ آن از هر نوع تحريفى ( اسقاط ، تغيير و . . . ) مىشود ؛ واين بهترين وجه حفظ قرآن است كه خداوند براي آن ضمانت قطعي كرده است . ب ) . . . وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ * لَايأْتِيهِ البَاطِلُ مِنْ بَيْنَ يَديهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ « 1 » ؛ . . . وبه طور قطع آن كتابي عزيز است ، باطل از روبه رو وپشت سر به آن راه نمىيابد ، فرود آمده‌اى است از ناحيه‌ى خداوند حكيم وستوده . بدون ترديد مقصود از واژه‌ى « ذكر » و « كتاب » در اين دو آية ، « قرآن مجيد » است كه به سه وصف عزيز ( : رسوخ‌ناپذير ) ، لا يأتيه الباطل ( : باطل به آن راه نمىيابد ) وتنزيل من حكيم حميد ( : نازل شده از سوى خداوند حكيم ستوده ) توصيف شده است . دو وصف أول هر كدام به طور مستقل دلالت بر عدم تحريف قرآن مىكند ووصف سوم از منشأ وراز اين حقيقت پرده بر مىدارد ؛ چون واژه‌ى « عزيز » به معناى

--> ( 1 ) - سوره‌ى فصّلت ( 41 ) آيات 41 - 42 .