در هنگام بازگشت موقت به‌پشت جبهه ، امكان توليد مثل متعدّد را داشته باشند كه سرجمع ، تعداد زنان براى ازدواج خيلى بيشتر از مردان است ، پس آيا زنانى كه بيش از تعداد مردان هستند بايد بدون ازدواج بمانند ، يا خداى ناكرده تن به‌انحراف و آلودگى دهند تا گروهى از آنان كه به‌تعداد مردانند آزادانه بدون شريك ، با شوهرانِ خود زندگى كنند ؟ و چگونه يك انسان و بالاتر از آن يك مؤمن مىتواند بپذيرد كه هم‌جنسش به‌يكى از دو عذاب و محروميت از زندگى زناشويى مبتلا شود تا خودش به‌راحتى و بدون هيچ دغدغه‌اى زندگى كند ؟ مقتضاى عدل انسانى و ايمانى اين است كه با فراهم شدن شرايط عدالت در تعدّد ازدواج اين آمادگى را از خود نشان دهد ، و يا حداقل مانع چنان جريانى نباشد ، و در زمينه‌ى تعدّد عادلانه ، جنجال و هرج و مرج ايجاد نكند ، البته در تعدّد ازدواج شروطى از قبيل امكان مالى و اخلاقى و نياز جنسى و اجتماعى به‌اين تعدّد و مانند اين‌ها وجود دارد كه شرط اول تبلور عدالت است ، كه در اين‌ميدان ، عادلان درجه‌ى اول را براى زندگى عادلانه‌ى اجتماعى مىتوان برگزيد ، و سپس اين‌كار خود يكى از عوامل تقسيم عادلانه‌ى ثروت است كه در غير اين‌صورت و بدون داشتن امكانِ اقتصادى به اداره‌ى چند زن و فرزند نمىتوان اقدام به‌چنان ازدواجى نمود . آرى ! اين‌گونه و نه به‌گونه‌اى ديگر كه بدون هيچ قيد و بندى ، چند زن برگزينى با آن‌كه از اداره‌ى زندگى يك زن هم ناتوانى ، تا چه رسد كه از رعايت عدالت در سه بُعد ديگرِ اين تعدّد هم ناتوان باشى .