مرد يا زن ، در حالىكه مؤمن باشد - نتيجه‌اش اين‌است كه - ايشان وارد بهشت مىشوند . پس با توجه به‌آيات فوق‌الذكر معلوم مىشود كه برپايه‌ى حقوق متقابل زن و شوهر ، چنان‌كه كارهاى زن نبايد بر خلاف خواسته‌هاى شوهر - برحسب حقوق شرعيه - باشد ، كارهاى شوهر نيز چنان است و اينان هرگز حق جلوگيرى از يكديگر را در انجام واجبات و ترك محرمات ندارند ، و نيز نمىتوانند يكديگر را از كارهاى مباح بازدارند ، مگر آن‌كه با شؤون همسرى منافات داشته باشد كه در اين‌جا هم اين حق دو طرفه است ، زيرا امر به‌معروف و نهى از منكر ، حكمى طرفينى است : « والمؤمنون و المؤمنات بعضهم اولياء بعض يأمرون بالمعروف و ينهون عن‌المنكر » ( سوره‌ى توبه ، آيه‌ى 71 ) « مردان و زنان نسبت به‌يكديگر ولايت دارند ، همديگر را امر به‌معروف و نهى از منكر مىكنند . » بنابراين ، كارهايى مانند صله‌ى رحم ، عيادت و يا ديدار پدر و مادر و يا شركت در جلسات تبليغ دين و عبادت ، براى زن به‌شرط عدم اختلاف در وظايف زناشويى و عدم ضايع‌شدن حقوق طرف مقابل - همانند مرد - نيازمند به‌اجازه‌ى همسرش نيست ، چون ازدواج بايستى برپايه‌ى احكام الهى باشد و نه خيالات و زن‌سالارى يا استبداد مردانه . مثلًا حرام است كه شوهر به‌زنش بگويد : من راضى نيستم به‌ديدن پدر و مادر و فاميلت به روى و يا به‌فلان مجلس دينى راه يا بى ، و از اين‌قبيل اوامر و نواهىِ جاهلانه ، چرا كه استبداد به‌هرشكل ، به‌ويژه در زندگى