( سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 282 ) يعنى : دو مرد را در امور مالى خود شاهد بگيريد و اگر دو مرد نبودند ، پس يك‌مرد و دو زن » ثانياً خود اين آيه ، حكمت اين حكم را فراموشى و انعطاف‌پذيرى زنان در نفى و اثبات مسائل مالى ذكر كرده است كه « أن تَضِلَّ احداهُما فَتّذكَّر إحداهُما الاخرى » ( سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 282 ) « اگر يكى از دو زن ، موضوع مشهود را فراموش كند يا دچار سردرگمى شود ، « 1 » ديگرى او را هوشيار سازد » اما چون در اين‌جا قرآن پس از ذكر حكم ، علت يا حكمت آن‌را بيان فرموده است ، بنابراين چنان حكمى ، قابل تغيير و استثنا است . كه اگر زن يا زنانى اين‌گونه نباشند ، همانند مردان ، شهادت مالىشان پذيرفته است ، و بالعكس اگر مرد يا مردانى فراموش‌كار و انعطاف‌پذير باشند ، حكمشان همان حكم زنان فراموش‌كار است ، و در هر صورت مردان و زنان در ابراز شهادتشان بايد مصداق « مِمَّن ترضون من‌الشهداء » باشند ، كه حداقل عدالتى در شهادت است تا علم‌آور باشد چه از مردان يا زنان و يا هر دو . در باب شهادت بر باكره يا ثِيِّبه بودن ، باردارى ، مساحقه و مانند اين‌گونه ويژگىهاى زنان ، تنها شهادت زنان قابل قبول است و شهادت مردان درباره‌ى مساحقه و مانندش هرگز پذيرفته نيست ، زيرا اين ديدار براى مردان هرگز قابل قبول نيست ، كه زنان خود توان تحمل چنان ديدارى را ندارند .

--> ( 1 ) - « تَضِلِّ » در اين‌جا به‌معناى ضلالت و گماهى نيست ، بلكه به‌دليل « مِمَّن تَرضَون . . . » به‌معنى سردرگمى و فراموشى در عين واجد بودن عدالت است .