بنابراين محارم رضاعى تنها عبارتند از : 1 - دايه‌اى كه به‌پسرى شير داده باشد . 2 - خواهر شما در شيرخوارگى كه هر دو از دايه‌اى شير خورده‌ايد . 3 - دخترى كه از شير مادر شما استفاده كرده است ؛ چه اين‌كه شما از مادرتان شير خورده يا نخورده باشيد . اگرچه پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله از ابتداى دعوت توحيدى ، دين اسلام را شريعتى سهل و آسان معرفى نموده‌اند ، ولى پيرايه‌هايى كه ازسوى مسلمانان با دورى از قرآن به‌اين شريعت افزوده شد ، چهره‌اى ديگر از آن را به‌نمايش گذاشته كه منافى با حقيقت اسلام اصيل است ، چنان‌كه پيامد اين فتواى مخالف با نصّ قرآن ، مشكلات ناگوارى را براى برخى از اجتماعات اسلامى دربرداشته ، خصوصاً در مناطق روستايى و شهرستان‌ها كه زنانى به‌عنوان « دايه » استخدام مىشوند تا كودكانى - از افراد فاميل يا همسايگان خود - را شير دهند ، و ما نمونه‌اى از اين مشكلات ازدواجى را در پاورقى گزارش مىكنيم . « 1 »

--> ( 1 ) - در سال 1376 « ه . ش » ، طلبه‌اى از طلاب علوم‌القرآن ، با ارتباط تلفنى ، مسأله‌اى را كه در استان اصفهان ، شهرستان قمشه اتفاق افتاده بود ، بدين‌صورت نقل كرده و گفت : در اين‌جا معمول است كه زنان توانمند به‌كودكان ديگران - از فاميل و همسايگان - شير مىدهند ، و پس از ساليانى چند ، دختران و پسران حدود پنجاه خانوار ، به‌جهت مسائل شيرخوارگى و به‌خاطر رعايت فتواى مشهور ، نمىتوانند با يكديگر ازدواج كنند و از تمام مراجع نيز درباره‌ى اين موضوع استفتاء كرده‌اند و همه‌ى آنان بالاتفاق ، چنان ازدواجى را حرام دانسته‌اند ؛ حال شما چه مىفرماييد ؟