مسأله‌ى 10 : آب - و هر موجود ديگرى در اصل خلقت پاك است ، و هرگز كُر يا جارى بودن آب و مانند در آن در « اعتصام » و خوددارى از مُتَنَجِّس شدن آن شرط نيست كه برمبناى آيه‌ى « وَأنْزَلْنا مِن‌َالسَّماءِ ماءً طَهُوراً » « 1 » آب به طَبْع آب بودنش پاك و پاك‌كننده است ، و اگر هر اندازه هم كم باشد در برخورد با نجاسات تأثّرپذير نيست ، مگر آن‌كه برحسب حديث متواتر از پيمبر بزرگوار صلى الله عليه و آله رنگ يا بو و يا مزه‌ى نجاست را به خود بگيرد ، كه مختصرش غلبه‌ى نجاست بر آب است ، پس تا هنگامى كه غلبه با آب است ، همچنان پاك است و « كر » يا « جارى » و يا باران در عدم تَنَجُّسش آن شرط نيست . و بسى شگفت‌انگيز است كه اگر آبى كمتر از حدِ اصطلاحىِ كُر باشد - برحسب بيشتر فتواها - با برخورد با نجاستى اندك متنجس شده و ديگر قابل مصرف آشاميدن و هرچه شرطش پاكى است نيست ، كه اگر هم هزارها ليتر آب صاف اندك اندك ، و كمتر از « كُر » بر آن افزوده شود ، و استخر بزرگى از آب صاف تشكيل دهد ، همان نقطه‌ى ناچيز خون و مانند آن هنوز آب را محكوم به تنجّس مىكند ! ولى اگر آبى به اندازه‌ى « كُر » كه هرگونه پليدى هم دارد ، مثلًا يك ليتر بول سگ به آن افزوده گردد ، همچنان بر پاكى خود باقى و برقرار است ، عجبا ! اين چه حساب بىحسابى است كه به خداى آفريدگار هرگونه حساب نسبت داده مىشود ! كه خود برهانى روشن بر بطلان اين حكم است . مسأله‌ى 11 : نجاست‌زدايى - در انحصار آب نيست ، مثلًا بول‌ِتر در جسمى ثابت همچون زمين و ساختمان با تابش خورشيد پاك مىشود ، و كف پا يا عصا و يا هر وسيله‌ى راه‌پيمايى كه نجس شده ، اگر با راه‌پيمايى

--> ( 1 ) - سوره‌ى فرقان ، آيه‌ى 48 .