مورد از تمامى احتمالات معنى يوم چشم پوشيده و تنها بين ايندو احتمال كه هرگز وجهى ندارد ترديد كرده است . در صورتىكه اگر حق مطلب ميان ايندو هم باشد ، جاى ترديد نيست ، زيرا اگر يوم بلفظ مفرد ذكر شود جاى تشكيك است ، ولى چنانچه جمع ( ايام ) ياد شود هرگز احتمال روز تنها نمىرود ، چنان كه گوئى : ده روز از تولد طفل ميگذرد و يا گوئى يكروز . . . « 1 » وانگهى لفظ مخصوص روز « نهار » و شب « ليل » است ، و « يوم » اگر قرينه نداشته باشد ، مجموع شب و روز است ، اگرچه « ايام » هم در كار نباشد . احتمال 3 : گروهى از مفسران كه باشكال اين‌دو احتمال پىبرده‌اند تنها به تغيير عبارت دلخوش نموده ، گفته‌اند : مراد از شش روز مقدار شش روز است ، نه خود شش روز . ولى اين تفسير جز آنكه تقديرى در كلمهء ستة أيام بيفزايد كه در نتيجه « وقت ستة ايام » شود ، كارى از پيش نبرده ، و هرگز گواهى بر اين معنى در تمامى 449 آيه‌اى كه مشتمل بر لفظ يوم با اشتقاقات گوناگونش در سراسر قرآنست وجود ندارد ، روى اين اصل تفسير فوق مدركى بجز رأى مفسر نداشته و گواهى از نظر اصطلاح قرآن و يا معنى لغوى در برندارد . بنابر آنچه گذشت سخن گروهى از دانشمندان مانند ژرژگاموف « 2 » كه شش روز آفرينش زمين و آسمانرا از خرافات و پندارهاى بىاساس مذهبى خوانده‌اند سخنى بىاساس بوده ، و ظاهرا سببش همان احتمالات گذشته درباره يوم مىباشد .

--> ( 1 ) - زيرا چنان كه در يك روز مىتوان ترديد بين مجموع شب و روز و روز فقط كرد در ده روز اين ترديد جاى ندارد . ( 2 ) - در كتاب سرگذشت زمين .