نگارنده مدعى است كه علت پندار خرافى بودن شش روز براى دانشمندان اروپائى و مسيحى اينست كه كتب مقدسه شش روز را بمعنى شش شب و روز گرفته چنان كه « 1 » در آغاز سفر تكوين المخلوقات تورات مذكور است . و در احاديث اسلامى نيز اين گونه تعبيرات از ايام شش‌گانه به چشم مىخورد كه خدا روز شنبه . . . آفريد و يكشنبه . . . و دوشنبه . . . تا پنجشنبه . . . و روز جمعه از آفرينش فارغ گشت . ولى اين گونه احاديث ظاهرا از خرافات يهود است كه احيانا با اسلام آوردنشان از روى نفاق و يا به علت ساده‌لوحى و نادانى برخى از مسلمانان در ميان احاديث اسلامى افزوده‌اند ، مگر آنكه مقصود از اين ايام روزهاى هفتهء عالمى باشد چنان كه خواهد آمد . با توجه به آنچه گذشت بىپايگى احتمالات گذشته دربارهء شش روز نيازى بدليل ديگر ندارد جز آنكه از باب نمونه بيكى از آيات كه از شش روز خلقت بيك روز تعبير كرده تبرك جوئيم : إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ [ التوبة 36 ] . عدهء ماه‌هاى سال در كتاب خدا دوازده ماه است ، روزى كه آسمانها و زمين را بيافريد . در اين آيه « روزيكه » بمعنى يكروز است ، با آنكه در آياتى ديگر « ستة ايام » شش روز است . پس همين تعبير بيك يوم از ستة ايام بهترين گواه است بر اينكه مقصود از « يوم » مطلق زمانست چنان كه خواهد آمد .

--> ( 1 ) - زيرا پس از ذكر خلقت هر روز اين جمله را تكرار كرده كه : صبح و شام روز اول شد و صبح و شام روز دوم شد . . . سوم شد .