مىشود ، و سپس در نور خورشيد مىدرخشند ، گرچه خود گازها هم به علت نامعلومى از خود درخشندگى نيز دارد . همين جوّ پر از گاز درخشنده ستارهء دنباله‌دار است كه سر ستاره را چون تكهء ابر كوچكى به نظر ميآورد . همين گازهاى درخشنده كه توسط نور خورشيد آزاد گرديدند ، و مانند دودى در فضا منتشر شدند ، تشكيل دم زيباى ستارهء دنباله‌دار را ميدهند . و طبعا همانطور كه ستارهء دنباله‌دار بدور خورشيد ميگردد ، دنبالهء نورانى آن از جهت سير نور يعنى دور از مركز و سر منشأ روشنائى عظيم خورشيد رانده مىشود . اجسام جامدى كه سر ستاره را تشكيل ميدهند ، بايد بسيار كوچك باشند ، زيرا در فضا مانند دستهء زنبورى حركت مىنمايند ، فقط هنگامى كه اين اجسام نزديك خورشيد ميشوند گاز محبوس آزاد شده ، و در اثر قوهء دافعه بدرون رانده ميشوند . موقعى كه اين تودهء اجسام كوچك نزديك خورشيد ميرسند ، گرفتار نيروى عظيم آن كرهء بزرگ شده ، و در نتيجه از حالت انبوهى خارج شده و در مدار خود پراكنده ميگردند . طى قرون متمادى اين توده‌هاى اجسام بقدرى پراكنده ميگردند ، كه ديگر به چشم نمىآيند ، چون پراكنده شدن اجسام ادامه يابد ذرات سنگ و آهن آن بيك شكل درآمده ، در مدار اصلى خود منتشر ميگردند . حركت ذرات اين ستارهء دنباله‌دار از هم پاشيده شده و از نظر ما مخفى است ، مگر اينكه در مسير خود به زمين برخورد نمايد ، در چنين حالى است كه ميگوئم : باران شهابى رخ داده است .